İnsan en çok kendinden uzağa düşer
Geçenlerde bir yerde okudum ya da belki de kendi zihnimin o odalarından birinde aniden yankılandı, bilmiyorum. "İnsan en çok kendinden uzağa düşer" diyordu. Ne garip bir cümle değil mi? Fiziksel olarak hep buradasın, aynaya bakınca aynı yüz, aynı çizgiler... Ama içeride bir yerlerde, kendini en son hangi sokakta, hangi hayal kırıklığının ortasında bıraktığını hatırlamıyorsun. Ben uzun zamandır hayata ve insanlara dair çok şey sorguladım. Kim neden bilerek can yakar, kim neden sessizlikle cezalandırır, hepsine bir kılıf bulmaya çalıştım. Ama fark ettim ki, başkalarının labirentlerinde kaybolurken en büyük haksızlığı kendime yapmışım. Hani o her şeye yetişmeye çalışan, herkesin yükünü omuzlayan, yangın çıkınca itfaiyeden önce koşan o "güçlü" tarafımız var ya? İşte o taraf meğer sinsi bir uyuşturucuymuş. Çünkü sen "ben hallederim" dedikçe, dünya senin sırtına daha büyük taşlar koymaktan hiç çekinmiyor. Sen o taşları taşırken dizlerin titriyor, saçların dök...