Kayıtlar

dibe vurma sanatı etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

​Susuyorum, sessizlik keskin

Resim
         Hep anlaşılmıyorum diye ağladım. Ya da onun için ağlıyorum sandım, kendime yine yeniden yalan söyledim. Aslında belki de anlatamıyordum. Belki de anlaşılmak denen şey hiçbir zaman yoktu. İnsanların her boka uydurduğu sıradan sıfatlardan biriydi. Esas kötü olan bana göre aslında anlaşılamamış olmak değil de, artık anlaşılmadığımı kendime dönüp itiraf ettiğim zamandan sonra gelen tüm zamanlarda çok fazla söyleyeceğim şey varken bile sadece tamam ya da aynen demekle geçiştiriyorum. Öyle yemin etmişim ki kendime, anlatmayacağım diye… sıradan bir konu hakkında feci fikre sahip olmama rağmen ağzımı açıp tek kelime etmiyorum, etmek istemiyorum. Yorgunum ya… çok yorgunum. Öyle yatıp uyumayla, dinlenmeyle falan geçecek bir yorgunluk değil bu… gözümü kapatıp bir daha açmamayı her gece isteyecek kadar bir yorgunluk… Ben şunu fark ettim özellikle bugün Cem adrian'ın , bana ne yaptın şarkısında tekrarın bilmem kaç kez döndüğü saatlerde, bana neden yaptılar bil...

Olgunluk Bir Hediye Değil, Hayatta Kalma Biçimidir

Resim
  Olgunluk Bir Hediye Değil, Hayatta Kalma Biçimidir   Bazı insanlar olgunluğu yaşla karıştırıyor . Sanki zaman geçince herkes biraz daha sakin, biraz daha bilge, biraz daha güçlü oluyormuş gibi… Oysa gerçek hayat böyle işlemiyor. Zaman tek başına hiçbir şeyi iyileştirmiyor. Bazı insanları sadece daha yorgun, daha sessiz ve daha dikkatli yapıyor. Bugün üzerimde taşıdığım bu olgunluk, takvim yapraklarının bana bıraktığı zarif bir armağan değil. Onu; hayal kırıklıklarının içinden geçerek, ihanetlerin ardından yeniden ayağa kalkarak , gecelerce kendi zihnimle savaşarak , ve bazen gerçekten sonumun geldiğini düşündüğüm anlardan sağ çıkarak kendi ellerimle ördüm. İnsan dışarıdan bakınca sadece sonucu görüyor. Sakin bir yüz, kontrollü bir ses tonu, mesafeli bir duruş, kolay kolay dağılmayan bir insan… Ama kimse o görüntünün arkasındaki enkazı bilmiyor. Kimse bir zamanlar ne kadar kırıldığını, hangi cümleyle yıkıldığını, hangi sessizlikte nefessiz kaldığını, hangi gecede sabaha kada...

Şarkı Susunca Başlayan Gürültü | İçsel Sessizlik ve Müzik

Resim
Şarkı Susunca Başlayan Gürültü | İçsel Sessizlik ve Müzik      Hikayenin sonu bu, şimdilik. Noktayı koydum. Ama mürekkep kurumuyor, kanamaya devam ediyor. Ve sessizlik… O vaat edilen huzurlu sessizlik hiç gelmiyor. Aksine, şarkı sustuğu an, asıl gürültü başlıyor. Zihnimin içindeki o mahşer yeri, o hiç durmayan, hiç yorulmayan, sürekli kendini ve her şeyi yargılayan o uğultu… Kulaklığımın bastırdığı o sesler, müziğin son notasıyla birlikte zincirlerinden boşanıyor.“Ne çok şarkı dinliyorsun,” diyorlar. Bilmiyorlar. Bilmiyorlar ki o şarkılar benim zihinsel diyaliz makinem. Ruhumun toksinlerini, o bitmeyen “neden”leri, “keşke”leri, “acaba”ları bir süreliğine de olsa temizleyen tek şey. Her şarkı, beynimdeki o korkunç gevezeliğe karşı bir barikat. Her nakarat, kendimi boğmamak için tutunduğum bir can simidi. Ama bazen o can simidi de delik deşik oluyor. Bazen bir melodi, beni kurtarmak yerine daha da derine çekiyor. Geçmişin bir anına, bir kokuya, bir hayal kırıklığına fırlatı...

Konfor Alanı Sandığım O Balkon ve Gözüm Dola Dola İzlediğim “Sahte” Dünya

Resim
Yazıyorum. Çünkü konuşarak anlaşamadım.   Konfor Alanı Sandığım O Balkon ve Gözüm Dola Dola İzlediğim “Sahte” Dünya “Gelecek sabit değil.”       Yıllar önce bunu söylediğimde, sanki bir sırrı ifşa etmişim gibi “Allahsız” ilan edildim. Bugün ise en yakınımdaki insana, sevgilime, “ Ağzından çıkanlara dikkat et, o enerjiyle onu çekersin ” dediğimde “Delirme” cevabını alıyorum. Oysa bu bir delilik değil; bu, her şeyin birbirine ne kadar derinden bağlı olduğunu görmenin getirdiği bir farkındalık. Ve bu farkındalık, bir kez kapınızı çaldığında, hayatı bir daha asla eskisi gibi “normal” göstermiyor.        Her şeyin farkındayım. Maalesef, her “bokun” farkındayım. Ama madem öyle, bir insan neden zihninde bitmesi gerekenleri bitiremez? Neden bir şeyi bırakmak yerine, onunla yaşamaya devam etmenin yollarını arar? Bir insan, kendisine neyin zarar verdiğini bile bile neden o yolda yürümek ister? Cevap basit ve bir o kadar da acımasız: Çünkü zihin, dramatik a...