Kayıtlar

içsel yolculuk etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Bilerek oldu

Resim
    Her şeyi alttan aldıkça neden üzerine bir fazla gelirler? Seni çıldırtmak için mi? Seni çığırından çıkarıp bu sonuç doğrultusunda sen suçlusun diyebilmek için mi? Eğer öyleyse bu normal bir davranış mı? Böyle insanlar yüzünden gerçekten akli dengesi sağlamken delirenler var mı? Çünkü benim kafamdaki bu dönen şeyler yüzünden sinir hastalarından daha fazla sinir krizine giriyorum sanırım. Asla öfke kontrolüm kalmadı. En ufak bir şeyde bile artık o kadar ani tepkiler veriyorum ki bazen kendim bile kendimden korkup kaçmak istiyorum. Bilmiyorum anlıyor musunuz ama bahsettiğim öfke bağırıp çağırıp küfür edip saman alevi misali sönüp gidenlerden değil. Öyle bir şey geliyor ki içime, sanki kocaman bir demir yığınını tek elimle alıp atabilirmişim gibi… koskoca evi yerinden söküp saniyede toz parçalarına döndürebilirmişim gibi… o büyüklüğü nasıl tanımlarım bilmiyorum ama gözünüzü kapatınca "en çok" ne geliyorsa, o çokları hiç edebilecek güçte gibi… İşin en saçma kısmı ise tam ol...

Kayboldum...

Resim
  Bir gün delirdiğimi düşünmedim. Daha kötüsünü düşündüm. Kendimi kaybettiğimi … Çünkü delirmek aniden olur sanıyordum . Bir düğmeye basılır ve her şey değişir gibi. Oysa benim başıma gelen öyle değildi. Ben yavaş yavaş kayboldum . Bir sabah uyandım, yine bendim. Sesim aynıydı. Yüzüm aynıydı. Ev aynı evdi. Ama içeride bir şey eksikti. İnsan bazen bir eşyasını kaybeder de günler sonra yokluğunu fark eder ya… Ben de kendimi öyle kaybetmişim. Önce heveslerim kayboldu . Sonra sabrım. Sonra bazı insanlara olan inancım. Sonra da sıra bana geldi. En garibi ise bunu yaşarken hiçbir şey anlamamış olmam. Çünkü insan batarken batışını fark etmiyor. Su önce ayak bileğine geliyor. Sonra dizlerine. Sonra beline. Sonra bir bakıyorsun yüzmeyi unutmuşsun. Ben de unutmuşum. Nasıl mutlu olunuyordu? Nasıl heyecan duyuluyordu? Nasıl gelecekle ilgili hayal kuruluyordu? Bilmiyordum. Kafamın içinde aynı anda yüzlerce ses konuşuyordu . Biri geçmişi anlatıyordu. Biri geleceği. Biri korkuları. Biri pişmanl...

◇İkinci Baskı◇

Resim
  ♦♦ Sosyal medya platformunda birini gördüm. Bana benziyordu. Onca süslü nickin içinde gayet zarif duran, yüzeysel laylaylom chat yazılarından farklı bir dili olan yazıları vardı. Saygı çerçevesinde yazıyor, noktalama işaretlerine dikkat ediyor, kelimeleri kısaltmadan kullanmaya özen gösteriyordu. Birkaç kez radarıma takılmış olmasına rağmen özellikle dikkatimi çekmesinin sebebi sanırım buydu. Ben de devamlı metin yazan biri olduğum için noktalama işaretlerine dikkat eder, kelime kısaltması asla yapmaz ve yapanlara sinir olurdum. :) Bir gün isminden yola çıkarak, “Siz de mi yazarsınız?” tarzında bir soru sordum. Çünkü ben kendim kitap yazıyordum ve onun adının “İkinci Baskı” olması bana bir şeyler yazdığını düşündürmüştü. “Ben metin yazmıyorum aslında, daha çok şiir yazıyorum ve seslendiriyorum,” dedi. “Ne güzel,” dedim. “Sonuçta yazıyorsun. Ne yazdığının çok da önemi yok, önemli olan yazabiliyor olmak.” :) Gel zaman git zaman, aynı yayınlarda bulunmaya başladık. Birbirimizi tanım...

Düşünmek… Acıd(t)ır

Resim
Düşünebiliyoruz … Bize verilen en büyük şeylerden biri belki de bu. Bir şeyi merak edebiliyoruz, sorgulayabiliyoruz, nedenini arayabiliyoruz. Gökyüzüne bakıp orada ne olduğunu sorabiliyor, denizin neden çekildiğini hesaplayabiliyor , toprağı işleyip kendimize bir hayat kurabiliyoruz. Düşünerek şehirler kurduk, sanat yaptık, birbirimizi anladık. Hatta bazen birbirimizi düşünerek incittik. Demek ki düşünmek başlı başına kötü bir şey değil. Sorun galiba nerede duracağını bilmediğinde başlıyor. Çünkü bazı insanların zihni bir şeyi düşünüp bırakmayı bilmiyor. Benimki mesela. Bir olay oluyor. Bitiyor. İnsanlar evlerine gidiyor, ışıklarını kapatıyor, ertesi gün başka bir şey konuşmaya başlıyor. Ben ise olayın içinde kalıyorum. Söylenen bir cümleyi tekrar tekrar düşünüyorum. O cümlenin söylenmeyen tarafını arıyorum. Bunu neden böyle söyledi diye başlayıp, acaba ben nerede yanlış yaptım noktasına geliyorum. Sonra oradan başka bir anıya geçiyorum. O anı başka bir şeyi hatırlatıyor. Derken konu...

Dünya mı bozuk, düzen mi?

Resim
        Hep bir şeylerden kaçmak için, kendi içimizde kendimizi feraha erdirmek için deriz ya; bu dünya bozuk… hayır bu dünya da bozuk değil, düzen de bozuk değil bana göre. Bana göre insanlar bozuk …      Gerçekten kafamda tek dönüp duran soru son günlerde, "Bu dünyaya bir ben mi fazlaydım?" Bir ben mi battım herkese, bir ben mi yer bulamadım kendime şu koca yeryüzünde… herkes kendine hanlar hamamlar bulurken bir ben kıytı köşe bir yer bulamadım. Nereye koysam kendimi olmadı bir türlü. Ya almadı ya dolmadı… olmadı işte bir şekilde bilmiyorum. Her gün, yeniden verilen düzen kurmalıyım kararları, acaba düzelebilecek miyim, yoksa bu şekilde can çekişirken hiçbir şeyi düzeltemeden, o herkesin dilindeki "düzen"i kuramadan göçüp gidecek miyim bu dünyadan erkenden? Artık o ucu bucağı gelmeyen kendime sorduğum sorular bile eksik. Yavaş yavaş elimde kalan son umut kırıntıları da gidiyor :) hissediyorum… zaman daraldı. Her şeyi en ince detayı...

Nokta koymaya acele etme

Resim
  Nokta koymaya acele etme Karanlık ve sessiz   Bir gün sosyal medya platformunda birisi dedi ki: " Nokta koymaya acele etme, bir virgül at ve yaşamaya devam et. Çünkü nokta demek ölüm demek. Ölmeden öldürme kendini. Virgül demek umut demek. Bir Müslüman umut etmek zorundadır. Çünkü umudunu kaybeden insan şeytana teslim olmuştur."    Oysa ben, bir an önce sonuca varmak, o belirsizliği bitirmek için elimde kalem, cümlenin sonuna o ağır noktayı bırakmaya ne kadar da hevesliyim. Virgül atmak, belirsizliğe tahammül etmektir. Virgül, "henüz bitmedi, anlatacaklarım var" demektir. Ben o virgülü attığımda, aslında kendime bir nefeslik alan açıyorum. Belki o virgülden sonra gelecek kelime, tüm cümlenin anlamını değiştirecek.    Ama insan bazen noktayı ölüm istediği için değil, yorulduğu için koymak ister. Çünkü bazı hayatlar yaşanmaz, taşınır.   Ve bir yerden sonra insan yaşamaktan çok, taşıdığı şeyleri sürüklemeye başlar. Her sabah aynı ağırlıkl...

Olgunluk Bir Hediye Değil, Hayatta Kalma Biçimidir

Resim
  Olgunluk Bir Hediye Değil, Hayatta Kalma Biçimidir   Bazı insanlar olgunluğu yaşla karıştırıyor . Sanki zaman geçince herkes biraz daha sakin, biraz daha bilge, biraz daha güçlü oluyormuş gibi… Oysa gerçek hayat böyle işlemiyor. Zaman tek başına hiçbir şeyi iyileştirmiyor. Bazı insanları sadece daha yorgun, daha sessiz ve daha dikkatli yapıyor. Bugün üzerimde taşıdığım bu olgunluk, takvim yapraklarının bana bıraktığı zarif bir armağan değil. Onu; hayal kırıklıklarının içinden geçerek, ihanetlerin ardından yeniden ayağa kalkarak , gecelerce kendi zihnimle savaşarak , ve bazen gerçekten sonumun geldiğini düşündüğüm anlardan sağ çıkarak kendi ellerimle ördüm. İnsan dışarıdan bakınca sadece sonucu görüyor. Sakin bir yüz, kontrollü bir ses tonu, mesafeli bir duruş, kolay kolay dağılmayan bir insan… Ama kimse o görüntünün arkasındaki enkazı bilmiyor. Kimse bir zamanlar ne kadar kırıldığını, hangi cümleyle yıkıldığını, hangi sessizlikte nefessiz kaldığını, hangi gecede sabaha kada...

Hayata Yeniden Karışma Çabası

Resim

Kendime borçlu kaldığım hayat

Resim
Kendime borçlu kaldığım hayat metin yazan kadın görseli Bu kafede sipariş vermeye benzemiyor ki, aynısından bi tane daha alabilir miyim? Bu çöp oldu diyesin…           Elimizde ne yazık ki bir tane hayat denen illet var… tam da bu sebeple benim gibi 24 yaşındayken, su gibi akıp, gezip eğlenmeniz gereken en güzel yaşlarınızda gecenin üç buçuğunda oturup böyle ağlayarak, çaresizce yazmamanız için "kendiniz için yaşayın abi…" yaşayın.. Çiçeği sevin, böceği sevin, güneşi sevin, herkesin sıradan deyip önem vermediği şeyleri sevin… ama yaşayın… hissedin…          Hissetmek güzel şeymiş, acınızı da kabullenin iyiyim demeyin, kendinizi bir kalıba sokmaya çalışmayın. Ben o kadar zor zamanları iyiyim ben maskesiyle geçirdim ki en sonunda dönüştüğüm kişi işte bu mezarlıkta yazıyor… başka açıklamaya gerek yok sanırım… o kadar önemliymiş ki o sıradan şeyleri yapmak, şimdi arada sırada tek oksijen kaynağım olan balkona çıktığımda uzakta şehir üstündek...

Ben Kimim?

Resim
  Ben Kimim? Y aptığın hangi hareketler aslında sana ait? Hangilerini kendi isteğin ve duyguların doğrultusunda yapıyorsun? Ne zamana kadar başkaları için yaşayacaksın? Sen aslında kimsin? Bu soruyu kendine sordun mu mesela, ama gerçekten kendini tanımak, gerçek kimliğini öğrenmek için canını acıtırcasına kim olduğunu sorguladın mı? Önce tanıyamayacaksın, boşluğa düşeceksin, başka bi boyuta geçtiğini düşüneceksin, delirdiğini düşüneceksin, kimlik karmaşası yaşayacaksın önce kendinde hata arayacaksın, hayatla aranda bağ kuramayacak, dünya tarafından dışlandım sanacaksın. Ama geçecek... Çok zaman geçmeden uyanışta olduğunu fark edeceksin, görmek istemediğin için yalan yanlış insanlara anlam yükleyip hayatında varlıklarını sürdürdüğünü anlayacaksın. Ve gün gelecek her zaman sırtına yüklediğin ama aslında hiç sana ait olmayan yükleri karşındakini denemek için bıraktığın an maskeler düşecek, gerçekler ortaya çıkacak, ve sen sadece bu aranızda olan bağın menfaate dayalı bir ark...

Yaratıcılığın en sessiz saatleri

Resim
  YARATICILIĞIN EN SESSİZ SAATLERİ   Ne gariptir ki ben gündüzleri pek sevmem, geceyle olan samimiyetim tam da bu sebeptir:) Geceleri yazarım, geceleri düşünürüm, geceleri hayal ederim, geceleri hırsla çalışırım vs. vs.… buna bir çok örnek çıkarabilirim kısacası. Sabah saatleri gelip güneş ışığını yaymaya başladığı an o sıkıntı geliyor içime, yine güneş doğdu gerekli gereksiz bir sürü insan dışarıda,gürültüler,otobüsler,arabalar,insanlar,işletmeler,çöpçüler,alakasız fatura asmaya gelen tanımadığın insanlar… ne kadar sevilmiyorsa bir şey işte o kadar sevmiyorum gündüzleri. Gece yazıyorum dediysem de “her gece” yazıyorum, daha doğrusu yazabiliyorum sanmayın :) Ben öyle süslü cümleler insanı değilim direk ağzıma geldiği şekilde içimdeki doğruyu söylerim. Hatta benim yakınım bana hep der ki “  Her doğru her yerde söylenmez. ” :) Haklı bu arada ben bu zamana kadar açık sözlülükten çok kaybettim, her yüzüme tebessüm edeni dost bildim arkadaş bildim tüm yaşamımı tüm yaptıklarım...

İçimdeki ateş

Resim
  İÇİMDEKİ ATEŞ Bazen öyle bir noktaya getirir ki hayat sizi, işte o an kendinizi bile tanıyamazsınız. İçinizde öyle bir alev harlar ki o esnada, dağ önünüzde dursa içinizdeki öfkeyi kusarak dağı yıkabilirim, dünyayı sırtıma alıp koşabilirim sanarsınız. Çünkü o öfke öyle büyüktür ki ne odalara sığarsınız, ne içinize çektiğiniz hava ciğerlerinize dolar… Sadece yanıp kavrulursunuz ve karşınızdaki insanın suratına bakmadan “sakinim” rolü oynamaya çalışırsınız. Bu en kötüsü. Ama bir de o öfkeyi doğrudan insanın yüzüne kusanlar var. Ve öyledir ki, senden bağımsız olaylara öfkelenirler, kendilerini doldururlar ve sen, sırf şanslı olduğun için, bu öfkeyi dışa atma seansının başrolü oluverirsin bir anda. Ve yine ne saçmadır ki ne yaptığını, suçunun ne olduğunu bile bilemezsin… çünkü yoktur. Olmamasına rağmen kendi içini bastırıp alttan almayı denersin, söylenen her şeye “tamam, haklısın” dersin. Ama yine olmaz. Uğraşmayın. İşte ben, ÖZLEM T… Bunun için buradayım. Ben yaptım, siz yapmayın ...