İnsan Bir Anda Karanlığa Dönüşmez
Bazı insanlar sessizce tükenir. Öyle bir anda yıkılıp dağılmazlar . Kimse onların içinde neyin çöktüğünü tam olarak anlamaz. Çünkü yıllarca güçlü görünmeyi öğrenmişlerdir. Herkesi taşımayı… İdare etmeyi… Anlamayı… Kendi canı yanarken bile karşısındakini sakinleştirmeyi… Bir noktadan sonra bu, karaktere dönüşür. İnsan kendi yükünü unutup başkalarının hayatını sırtında taşımaya başlar. Ve en tehlikeli kısmı şudur: Bunu sevgi sanar. Oysa insan kendinden eksilerek kimseyi gerçekten kurtaramaz. Travma bazen büyük olaylarla değil, yıllarca süren görünmez yorgunluklarla oluşur. Sürekli güçlü olmak zorunda kalmak… sürekli anlayan taraf olmak… sürekli “idare eden kişi” olmak da sinir sistemini tüketir. Bir insanın ruhu sadece yaşadığı şeylerden değil, yaşarken ne kadar yalnız bırakıldığından da yorulur. Bu yüzden bazı insanlar bağırarak ağlar. Çünkü yıllarca konuşarak anlaşılmaya çalışmışlardır. Bir yerden sonra kelimeler yetmez. Beden devreye girer. Travma sonrası ...