Seçim mi?
Seçim mi? Seçim diyorsun ya... Seçim kelimesini duyunca insan sanıyor ki iki yol var önünde, birini seç işte. Ama öyle değil. Seçim yapmak, önce o iki yolu görebilmekten geçiyor. Ben şu an sadece bir yol görüyorum: bu. Bu balkon, bu kasvet, bu hiçlik. Öteki yol var mı bilmiyorum çünkü o kadar uzakta ki, sis perdesi örtmüş üstünü. "Kendini zorlasan geçer" diyorsun. Belki haklısın. Ama zorlamak için önce bir tutunacak yer lazım değil mi? Ben havada uçuyorum şu an, neye tutunacağım? Hangi sabahtan başlayacağım? Hangi adımı atacağım önce? Ve en önemlisi: Neden? Çünkü eskisi gibi olmak için bir sebep lazım. Para mı? Zaten harcayacak bir şey yapmıyorum. İnsanlar mı? Zaten kimseyle konuşamıyorum ki. Saygı mı? Kimin saygısı be... Ben kendi gözümde bile saygı görmüyorum artık. O notları, tasarımları, araştırmaları biliyorum evet. Hepsi orada duruyor. Mezar taşları gibi. Bir zamanlar yaşayan bir insanın eserleri. Ama o insan öldü. Şimdi onlara b...