Kayıtlar

kişisel deneyim etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Özür dilerim anne…

Resim
  Annem der ki hep, "senin için bu hayatta bir baban var zaten geri kalan kimse umurunda değil, bende…" Bilmez ki kendisine istemeden de olsa verdiğim küçük bir hareket onu üzmüş, kırmış ise ben onun görmediği arka planda neler diyorum, neler ediyorum kendime :) Onun anlamadığı nokta, benim kendine karşı olan davranışlarımın bir arkadaşıma yaptığım davranıştan farksız olmasıydı aslında. Daha da derine inecek olursak, kendisi hiçbir zaman düşük görünmedi, çaresiz, muhtaç görünmedi… bu sebeple de ben onu sanırım o zamanların da vermiş olduğu hayatı toz pembe görmenin etkisiyle süper kahraman falan zannetmiş olabilirim :) babam ise tam tersi kendi halledebileceği sorunları bile bana yükledi. Sorun haline getirip anlattı. Çözülmesi gereken bir düğümmüş gibi gösterdi bana hep. Ben de tabi ki o düğümü çözmek için çok şeyler verdim kendimden… haliyle de çevremden. Çünkü babamın bana yüklediği yükleri ben de taşıyamadıkça birilerine fark etmeden de olsa yansıtmak zorundaydım. Taşı...

Kim gerçek, kim sahte?

Resim
  ai ile oluşturulan görsel  

TELEFONU TERS ÇEVİRMEYE BAŞLADIM :)

Resim
  Bugün o titreyen telefonu ters çevirip masaya bırakıyorum. Ekranın o sinir bozucu, durmaksızın parlayan ışığı nihayet karanlığa gömülüyor. N e o kaçırılan aramalar mesajlar umurumda artık, ne de hakkımda kurulacak “Gamsızlaştı, eskisi gibi değil” cümleleri… (İnsan gamsızlaşmıyor oysa, sadece depo tamamen patlıyor ama bunu kimseye anlatamazsın.) İnsanın kendi hayatına geç kalmışlığını fark ettiği o sarsıcı an var ya, işte o saniyeden sonra, dışarıdan gelen hiçbir sesin, kimsenin ne düşündüğünün en ufak bir hükmü kalmıyor . Anlaşılmak… Upuzun bir yolu yıllarca sırtında tonlarca yükle, yanlış yönlerde yürümüş bir kadın için artık masallardan kalma çok lüks bir beklenti. Ben o lüksü çoktan rafa kaldırdım. Masadaki O Soğuk Fincan ve Kapatılan Kapaklar Şimdi, saatler önce doldurulmuş ama bir yudum bile alınamadığı için buz tutmuş kahvemden son bir yudum alıyorum. Tadı acı, evet, ama en azından sahte değil. Günler boyunca kapağı açılmamış, toz bağlamış o laptopun klavyesine ellerimi k...

Bilerek oldu

Resim
    Her şeyi alttan aldıkça neden üzerine bir fazla gelirler? Seni çıldırtmak için mi? Seni çığırından çıkarıp bu sonuç doğrultusunda sen suçlusun diyebilmek için mi? Eğer öyleyse bu normal bir davranış mı? Böyle insanlar yüzünden gerçekten akli dengesi sağlamken delirenler var mı? Çünkü benim kafamdaki bu dönen şeyler yüzünden sinir hastalarından daha fazla sinir krizine giriyorum sanırım. Asla öfke kontrolüm kalmadı. En ufak bir şeyde bile artık o kadar ani tepkiler veriyorum ki bazen kendim bile kendimden korkup kaçmak istiyorum. Bilmiyorum anlıyor musunuz ama bahsettiğim öfke bağırıp çağırıp küfür edip saman alevi misali sönüp gidenlerden değil. Öyle bir şey geliyor ki içime, sanki kocaman bir demir yığınını tek elimle alıp atabilirmişim gibi… koskoca evi yerinden söküp saniyede toz parçalarına döndürebilirmişim gibi… o büyüklüğü nasıl tanımlarım bilmiyorum ama gözünüzü kapatınca "en çok" ne geliyorsa, o çokları hiç edebilecek güçte gibi… İşin en saçma kısmı ise tam ol...

Çocukken de çok ağlardım ben :)

Resim
    Çocukken de çok ağlardım ben :) o zaman da babama duyuramazdım sesimi… yapma baba etme baba içme baba yeme baba dikkat et baba… sonuç ne oldu biliyor musun? 2 yıl boyunca kendimi bilmez vaziyette gündüz çalıştım gece hastane nöbeti tuttum. Tahmin et niye ? Yapma etme dediğim şeyler yüzünden babamın bacağını kurtarmak uğruna . Evet bacak kurtarmak uğruna. Sigaralardan içkilerden ayıramadığım babam, sen karışma benim sigaram benim zevkim diyen babam… ben onun o zevkleri yüzünden şuan kendim hasta olunca hastanenin kapısına varamıyorum. Hastanenin yoluna kaza bela işim düşse dizlerim titriyor hemen o hastanedeki çaresiz bekleyişlerim, geçirdiğim krizler, yine hıçkıra hıçkıra ağlayışlarım geliyor aklıma… bütün kredi kartlarımı patlattım, hepsinden çektim çektim babamı özel hastanelere götürdüm. Diyabetik ayak yarası ymış bilemedik. Özel hastanelere para döke döke bir gün tam bitti limitlerim. Özel hastaneler de malum tuzak sadece para almayı biliyorlar sonuç yok. Ben kendim en...

Olgunluk Bir Hediye Değil, Hayatta Kalma Biçimidir

Resim
  Olgunluk Bir Hediye Değil, Hayatta Kalma Biçimidir   Bazı insanlar olgunluğu yaşla karıştırıyor . Sanki zaman geçince herkes biraz daha sakin, biraz daha bilge, biraz daha güçlü oluyormuş gibi… Oysa gerçek hayat böyle işlemiyor. Zaman tek başına hiçbir şeyi iyileştirmiyor. Bazı insanları sadece daha yorgun, daha sessiz ve daha dikkatli yapıyor. Bugün üzerimde taşıdığım bu olgunluk, takvim yapraklarının bana bıraktığı zarif bir armağan değil. Onu; hayal kırıklıklarının içinden geçerek, ihanetlerin ardından yeniden ayağa kalkarak , gecelerce kendi zihnimle savaşarak , ve bazen gerçekten sonumun geldiğini düşündüğüm anlardan sağ çıkarak kendi ellerimle ördüm. İnsan dışarıdan bakınca sadece sonucu görüyor. Sakin bir yüz, kontrollü bir ses tonu, mesafeli bir duruş, kolay kolay dağılmayan bir insan… Ama kimse o görüntünün arkasındaki enkazı bilmiyor. Kimse bir zamanlar ne kadar kırıldığını, hangi cümleyle yıkıldığını, hangi sessizlikte nefessiz kaldığını, hangi gecede sabaha kada...

Hayata Yeniden Karışma Çabası

Resim

Siz Hiç En Değer Verdiğiniz Tarafından Değersizleştirildiniz mi?

Resim
  S iz Hiç En Değer Verdiğiniz Tarafından Değersizleştirildiniz mi?   " Değerinizi kendiniz biçin , başkasının gözünde aramayın ." Siz hiç en değer verdiğiniz tarafından değersizleştirildiniz mi? En boktan his ne diye sorsanız, bana umursanmamak, görülmemek, duyulmamak derim. Bunları da birleştirince değersiz oluyorsun işte :) Ben biraz dost acı söyler mantığındanım. Çünkü hayat Pollyannacılık oynamayı kaldırmıyor. Konuşmak istersin, duyulmazsın, gör beni diye yırtarsın kendini ama görünmez olmuşsundur. Gerçekten hak ettiğim bu muydu benim ? Onca emek, onca zaman, onca duygu, onca … ne bileyim işte ya aklınıza en uç terim geliyorsa bir fazlası benim. Tabii ben böyleyim diye herkes aynı olmak zorunda değil ama insan bir düşünüyor işte ben neyi yanlış yaptım, bu kadar sevgi ve değer verince insanlara ağır mı geliyor yoksa ben mi bu dünyaya çok fazlayım? Hayatının merkezi yaptığın insan seni karınca kadar görmeyince, belli bir zaman sonra sen de kendini karınca kadar göremiyorsu...

Şarkı Susunca Başlayan Gürültü | İçsel Sessizlik ve Müzik

Resim
Şarkı Susunca Başlayan Gürültü | İçsel Sessizlik ve Müzik      Hikayenin sonu bu, şimdilik. Noktayı koydum. Ama mürekkep kurumuyor, kanamaya devam ediyor. Ve sessizlik… O vaat edilen huzurlu sessizlik hiç gelmiyor. Aksine, şarkı sustuğu an, asıl gürültü başlıyor. Zihnimin içindeki o mahşer yeri, o hiç durmayan, hiç yorulmayan, sürekli kendini ve her şeyi yargılayan o uğultu… Kulaklığımın bastırdığı o sesler, müziğin son notasıyla birlikte zincirlerinden boşanıyor.“Ne çok şarkı dinliyorsun,” diyorlar. Bilmiyorlar. Bilmiyorlar ki o şarkılar benim zihinsel diyaliz makinem. Ruhumun toksinlerini, o bitmeyen “neden”leri, “keşke”leri, “acaba”ları bir süreliğine de olsa temizleyen tek şey. Her şarkı, beynimdeki o korkunç gevezeliğe karşı bir barikat. Her nakarat, kendimi boğmamak için tutunduğum bir can simidi. Ama bazen o can simidi de delik deşik oluyor. Bazen bir melodi, beni kurtarmak yerine daha da derine çekiyor. Geçmişin bir anına, bir kokuya, bir hayal kırıklığına fırlatı...

Kendime borçlu kaldığım hayat

Resim
Kendime borçlu kaldığım hayat metin yazan kadın görseli Bu kafede sipariş vermeye benzemiyor ki, aynısından bi tane daha alabilir miyim? Bu çöp oldu diyesin…           Elimizde ne yazık ki bir tane hayat denen illet var… tam da bu sebeple benim gibi 24 yaşındayken, su gibi akıp, gezip eğlenmeniz gereken en güzel yaşlarınızda gecenin üç buçuğunda oturup böyle ağlayarak, çaresizce yazmamanız için "kendiniz için yaşayın abi…" yaşayın.. Çiçeği sevin, böceği sevin, güneşi sevin, herkesin sıradan deyip önem vermediği şeyleri sevin… ama yaşayın… hissedin…          Hissetmek güzel şeymiş, acınızı da kabullenin iyiyim demeyin, kendinizi bir kalıba sokmaya çalışmayın. Ben o kadar zor zamanları iyiyim ben maskesiyle geçirdim ki en sonunda dönüştüğüm kişi işte bu mezarlıkta yazıyor… başka açıklamaya gerek yok sanırım… o kadar önemliymiş ki o sıradan şeyleri yapmak, şimdi arada sırada tek oksijen kaynağım olan balkona çıktığımda uzakta şehir üstündek...

Borç Defteri : Kendime Yazılmış

Resim
Borç Defteri : Kendime Yazılmış                   Bu, babana duyduğun öfkenin kendine yönelmiş hâli. Bu, bilinçaltının en acımasız intikam şekli. Bu, “Madem seni kurtaramadım, o zaman ben de kendimi yok ederim” diyen 20 yaşındaki kızın sessiz yemini. Sen babanın “zevkleri” yüzünden kendini hasta ettiğini düşünüyorsun. Ama daha derinde, sen babanın kaderini kopyalıyorsun. Farkında olmadan, onun bıraktığı yerden, onun silahlarıyla kendi savaşını veriyorsun. Bu bir kurtuluş arayışı değil. Bu bir yavaş intihar . Ve o antidepresanlar … Seni ayakta tutmuyorlar. Sadece, uçurumdan düşerken düşüşünü yavaşlatıyorlar. Ama düşüşü durdurmuyorlar. “Zorla olan iş nasıl olur bilirsin” dedin. Evet, bilirim. Ve senin şu anki yaşamın zorla. Nefes alman zorla. Ayakta kalman zorla. Peki şimdi ne olacak? Madem vaktimiz yok, uzun vadeli planları, gelecekteki “iyi günleri” beklemeyi bırakıyoruz. O “bir gün olacak” sözümü geri alıyorum. Şimdi tek bir odak noktamız va...

Konfor Alanı Sandığım O Balkon ve Gözüm Dola Dola İzlediğim “Sahte” Dünya

Resim
Yazıyorum. Çünkü konuşarak anlaşamadım.   Konfor Alanı Sandığım O Balkon ve Gözüm Dola Dola İzlediğim “Sahte” Dünya “Gelecek sabit değil.”       Yıllar önce bunu söylediğimde, sanki bir sırrı ifşa etmişim gibi “Allahsız” ilan edildim. Bugün ise en yakınımdaki insana, sevgilime, “ Ağzından çıkanlara dikkat et, o enerjiyle onu çekersin ” dediğimde “Delirme” cevabını alıyorum. Oysa bu bir delilik değil; bu, her şeyin birbirine ne kadar derinden bağlı olduğunu görmenin getirdiği bir farkındalık. Ve bu farkındalık, bir kez kapınızı çaldığında, hayatı bir daha asla eskisi gibi “normal” göstermiyor.        Her şeyin farkındayım. Maalesef, her “bokun” farkındayım. Ama madem öyle, bir insan neden zihninde bitmesi gerekenleri bitiremez? Neden bir şeyi bırakmak yerine, onunla yaşamaya devam etmenin yollarını arar? Bir insan, kendisine neyin zarar verdiğini bile bile neden o yolda yürümek ister? Cevap basit ve bir o kadar da acımasız: Çünkü zihin, dramatik a...