Kayıtlar

özsaygı etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Özür dilerim anne…

Resim
  Annem der ki hep, "senin için bu hayatta bir baban var zaten geri kalan kimse umurunda değil, bende…" Bilmez ki kendisine istemeden de olsa verdiğim küçük bir hareket onu üzmüş, kırmış ise ben onun görmediği arka planda neler diyorum, neler ediyorum kendime :) Onun anlamadığı nokta, benim kendine karşı olan davranışlarımın bir arkadaşıma yaptığım davranıştan farksız olmasıydı aslında. Daha da derine inecek olursak, kendisi hiçbir zaman düşük görünmedi, çaresiz, muhtaç görünmedi… bu sebeple de ben onu sanırım o zamanların da vermiş olduğu hayatı toz pembe görmenin etkisiyle süper kahraman falan zannetmiş olabilirim :) babam ise tam tersi kendi halledebileceği sorunları bile bana yükledi. Sorun haline getirip anlattı. Çözülmesi gereken bir düğümmüş gibi gösterdi bana hep. Ben de tabi ki o düğümü çözmek için çok şeyler verdim kendimden… haliyle de çevremden. Çünkü babamın bana yüklediği yükleri ben de taşıyamadıkça birilerine fark etmeden de olsa yansıtmak zorundaydım. Taşı...

Kim gerçek, kim sahte?

Resim
  ai ile oluşturulan görsel  

Normal İnsanların Normal Hayatları

Resim
  Bazen sokakta yürürken insanların hayatına bakıyorum. Bir kadın market poşetlerini iki eline paylaştırmış, telefonda annesiyle konuşuyor. Sesinde telaş yok. Eve gidince ne pişireceğini düşünüyor belki. Akşam bir dizi açacak. Yarın erken kalkacak. Hayat onun için ağır bir soru gibi görünmüyor o an. Bir adam kaldırımda çocuğunun elini tutmuş, karşıdan karşıya geçmesini bekliyor. Çocuk bir şey anlatıyor, adam yarım kulak dinliyor ama gülümsüyor. Birkaç saniyelik sıradan bir sahne. Kimsenin dönüp bakmayacağı kadar sıradan. Ama ben bakıyorum. Bir kafede iki kişi oturuyor. Biri diğerine iş yerindeki bir olayı anlatıyor. Sonra ikisi de gülüyor. Kahveleri soğuyor, konuşmaları uzuyor. Birinin akşam eve döndüğünde anlatacak bir günü var. Diğerinin dinleyecek bir insanı. Bunları izlerken içimde garip bir boşluk açılıyor. Kıskançlık değil tam olarak. Özlem de değil. Daha çok, bir dili unutmuş olmak gibi. İnsanların nasıl bu kadar doğal yaşadığını anlamıyorum bazen. Nasıl plan yapabildiklerin...

Hızla kaç bu yerden, hızla

Resim
çukurdan kaçış   Nasıl bir tezat bu? Ne yapman gerektiğini biliyorsun ama yapacak hiçbir şey bulamıyorsun. Oysa ki belli zaten ne yapman gerektiği. Eğer bir şeylerden kurtulmak istiyorsan bulunduğun çukurdan kaçman gerek. Bir tezat daha var, seni zorla tutan yok… kendi kendini gömmüşsün bu yere çıkmayacağım diye resmen inat ediyorsun. Peki kime bu inat? Olan yine sana oluyorken, giden zaman senden gidiyorken savaştığın şey kendinden başkası değil. Belki de sen kendinden kaçıyorsun. O kadar alışmışsın ki batağa, gelebilecek olan çiçekli günleri de elinin tersiyle itiyorsun. O kadar alışmışsın ki her şeyin kötü olmasına, iyi bir şeyin olabilme ihtimali bile aklında yok. Bunun teklifini yapan insanlara bile direkt duvar örüyorsun. Belki de istemiyorsun bu karanlıktan çıkmayı. Hem yakınıyorsun içinde bulunduğun durumdan ama çıkmak için de bir çaban yok. Eğer olsaydı zaten mutlaka bir yolunu bulurdun. Bu zamana kadar hep her şeye bir rota çizebilen sen şimdi yangınından kaçmamak için od...

Boş Bakamayan Bir Zihnin İçinde Yaşamak

Resim
 

Kendime borçlu kaldığım hayat

Resim
Kendime borçlu kaldığım hayat metin yazan kadın görseli Bu kafede sipariş vermeye benzemiyor ki, aynısından bi tane daha alabilir miyim? Bu çöp oldu diyesin…           Elimizde ne yazık ki bir tane hayat denen illet var… tam da bu sebeple benim gibi 24 yaşındayken, su gibi akıp, gezip eğlenmeniz gereken en güzel yaşlarınızda gecenin üç buçuğunda oturup böyle ağlayarak, çaresizce yazmamanız için "kendiniz için yaşayın abi…" yaşayın.. Çiçeği sevin, böceği sevin, güneşi sevin, herkesin sıradan deyip önem vermediği şeyleri sevin… ama yaşayın… hissedin…          Hissetmek güzel şeymiş, acınızı da kabullenin iyiyim demeyin, kendinizi bir kalıba sokmaya çalışmayın. Ben o kadar zor zamanları iyiyim ben maskesiyle geçirdim ki en sonunda dönüştüğüm kişi işte bu mezarlıkta yazıyor… başka açıklamaya gerek yok sanırım… o kadar önemliymiş ki o sıradan şeyleri yapmak, şimdi arada sırada tek oksijen kaynağım olan balkona çıktığımda uzakta şehir üstündek...

Ben Kimim?

Resim
  Ben Kimim? Y aptığın hangi hareketler aslında sana ait? Hangilerini kendi isteğin ve duyguların doğrultusunda yapıyorsun? Ne zamana kadar başkaları için yaşayacaksın? Sen aslında kimsin? Bu soruyu kendine sordun mu mesela, ama gerçekten kendini tanımak, gerçek kimliğini öğrenmek için canını acıtırcasına kim olduğunu sorguladın mı? Önce tanıyamayacaksın, boşluğa düşeceksin, başka bi boyuta geçtiğini düşüneceksin, delirdiğini düşüneceksin, kimlik karmaşası yaşayacaksın önce kendinde hata arayacaksın, hayatla aranda bağ kuramayacak, dünya tarafından dışlandım sanacaksın. Ama geçecek... Çok zaman geçmeden uyanışta olduğunu fark edeceksin, görmek istemediğin için yalan yanlış insanlara anlam yükleyip hayatında varlıklarını sürdürdüğünü anlayacaksın. Ve gün gelecek her zaman sırtına yüklediğin ama aslında hiç sana ait olmayan yükleri karşındakini denemek için bıraktığın an maskeler düşecek, gerçekler ortaya çıkacak, ve sen sadece bu aranızda olan bağın menfaate dayalı bir ark...

Yaratıcılığın en sessiz saatleri

Resim
  YARATICILIĞIN EN SESSİZ SAATLERİ   Ne gariptir ki ben gündüzleri pek sevmem, geceyle olan samimiyetim tam da bu sebeptir:) Geceleri yazarım, geceleri düşünürüm, geceleri hayal ederim, geceleri hırsla çalışırım vs. vs.… buna bir çok örnek çıkarabilirim kısacası. Sabah saatleri gelip güneş ışığını yaymaya başladığı an o sıkıntı geliyor içime, yine güneş doğdu gerekli gereksiz bir sürü insan dışarıda,gürültüler,otobüsler,arabalar,insanlar,işletmeler,çöpçüler,alakasız fatura asmaya gelen tanımadığın insanlar… ne kadar sevilmiyorsa bir şey işte o kadar sevmiyorum gündüzleri. Gece yazıyorum dediysem de “her gece” yazıyorum, daha doğrusu yazabiliyorum sanmayın :) Ben öyle süslü cümleler insanı değilim direk ağzıma geldiği şekilde içimdeki doğruyu söylerim. Hatta benim yakınım bana hep der ki “  Her doğru her yerde söylenmez. ” :) Haklı bu arada ben bu zamana kadar açık sözlülükten çok kaybettim, her yüzüme tebessüm edeni dost bildim arkadaş bildim tüm yaşamımı tüm yaptıklarım...

İçimdeki ateş

Resim
  İÇİMDEKİ ATEŞ Bazen öyle bir noktaya getirir ki hayat sizi, işte o an kendinizi bile tanıyamazsınız. İçinizde öyle bir alev harlar ki o esnada, dağ önünüzde dursa içinizdeki öfkeyi kusarak dağı yıkabilirim, dünyayı sırtıma alıp koşabilirim sanarsınız. Çünkü o öfke öyle büyüktür ki ne odalara sığarsınız, ne içinize çektiğiniz hava ciğerlerinize dolar… Sadece yanıp kavrulursunuz ve karşınızdaki insanın suratına bakmadan “sakinim” rolü oynamaya çalışırsınız. Bu en kötüsü. Ama bir de o öfkeyi doğrudan insanın yüzüne kusanlar var. Ve öyledir ki, senden bağımsız olaylara öfkelenirler, kendilerini doldururlar ve sen, sırf şanslı olduğun için, bu öfkeyi dışa atma seansının başrolü oluverirsin bir anda. Ve yine ne saçmadır ki ne yaptığını, suçunun ne olduğunu bile bilemezsin… çünkü yoktur. Olmamasına rağmen kendi içini bastırıp alttan almayı denersin, söylenen her şeye “tamam, haklısın” dersin. Ama yine olmaz. Uğraşmayın. İşte ben, ÖZLEM T… Bunun için buradayım. Ben yaptım, siz yapmayın ...

Hiç anlaşılamamak

Resim
                                 HİÇ ANLAŞILAMAMAK              Hayatım boyunca hep bir yerlerde, bir şekilde yanlış anlaşıldım. Buna örnek olarak sıradan bir market alışverişi yada banka ile telefon görüşmesi bile diyebiliriz. Karşılıklı diyaloglarda da bu böyleydi hala böyle.. Değişmeyen bir o huyum kalmış sanırım eskiden :) Hata bende mi, kendimi mi anlatamıyorum, yanlış ifade ediyorum, yoksa karşımdaki kişiler mi anlamak istediği gibi anlamayı seçiyor diye sorgulamaktan yoruldum tam anlamıyla.. Galiba bazen hata yada hatalı aramamak gerek. Çünkü çok sevdiğim bir yakınım dedi ki; "Sen duygularını çok yoğun yaşıyorsun haliyle de merak ediyorsun konuşacağım şeyleri, ama sen böylesin diye karşındakinden de bunu bekleme, değiştirmeye çalışma"… Bu söz kulaklarımda ne kadar süre çınladı bilmiyorum ama ben onu duyduğum geceyi sabah edemedim.. Doğruydu aslında ...

Kırk odalı bir zihin

Resim
  KIRK ODALI BİR ZİHİN Benim yakınımdakiler bana hep der ki; “Sarı, sende 40 akıl 40 fikirsin .” :) burada anlatmak istediği beynimde dönen tilkiler sebebiyle çok fazla fikrimin olması, senaryoları düşünmem. Bende tam olarak bu tanım gibiyim… Zihnimin içinde hiç susmayan bir kalabalıkla yaşıyorum. Bazen bir masada toplanmışlar oturuyorlar,bazen de hepsi aynı anda ayağa kalkmış bağırıyor… Sanki hepsi birden aynı anda beni sorguluyorlar. Ya olmazsa,ya yapamazsan,bu işin sonunda düşündüğün gibi gitmezse,doğru karar mı,boşa zaman kaybı mı diye bağırarak hırsından soran.. Eski özlem şöyleydi sen böylesin,eski özlem olsa ne yapardı sen ne yapıyorsun diye darlayan geçmişten gelen misafir.. Daha fazlasını,daha iyisini,en mükemmelini yapmak zorundasın diye bağıran.. Dayan özlem,önümüzdeki gelecek günlerde neyi nasıl yaşamak istediğinizi,hayallerinizi,çabaları,emekleri düşün, herşey aşktan,her şey onun için diye bastırmaya,hafifletmeye çalışan… Ve son olarak, yorgun olan… Bütün...