Kayıtlar

ruh sağlığı etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Kim gerçek, kim sahte?

Resim
  ai ile oluşturulan görsel  

TELEFONU TERS ÇEVİRMEYE BAŞLADIM :)

Resim
  Bugün o titreyen telefonu ters çevirip masaya bırakıyorum. Ekranın o sinir bozucu, durmaksızın parlayan ışığı nihayet karanlığa gömülüyor. N e o kaçırılan aramalar mesajlar umurumda artık, ne de hakkımda kurulacak “Gamsızlaştı, eskisi gibi değil” cümleleri… (İnsan gamsızlaşmıyor oysa, sadece depo tamamen patlıyor ama bunu kimseye anlatamazsın.) İnsanın kendi hayatına geç kalmışlığını fark ettiği o sarsıcı an var ya, işte o saniyeden sonra, dışarıdan gelen hiçbir sesin, kimsenin ne düşündüğünün en ufak bir hükmü kalmıyor . Anlaşılmak… Upuzun bir yolu yıllarca sırtında tonlarca yükle, yanlış yönlerde yürümüş bir kadın için artık masallardan kalma çok lüks bir beklenti. Ben o lüksü çoktan rafa kaldırdım. Masadaki O Soğuk Fincan ve Kapatılan Kapaklar Şimdi, saatler önce doldurulmuş ama bir yudum bile alınamadığı için buz tutmuş kahvemden son bir yudum alıyorum. Tadı acı, evet, ama en azından sahte değil. Günler boyunca kapağı açılmamış, toz bağlamış o laptopun klavyesine ellerimi k...

İyi de Bundan Sonra Her Şey Düzelse Bile Nasıl Yaşayacağım?

Resim
Çokça uzun zamandır yazmıyorum… Hatta yazımı gündüz yazıyorum. Bunu beni çok iyi tanıyorsan ne demek olduğunu anlayacaksın :) Özlem gece yazarım diye bas bas bağırırken gündüz yazıyor olması gerçekten artık bir şeylerin kalan son heves kırıntıları, umut parçaları da yok olmuş demektir çünkü :) Evet, uzun zamandır yazmıyorum neden biliyor musun? Sorgulamamak için. Yazdıkça bir şeylerin ters gittiğini, yolunda olmadığını daha da iyi anladığım için. Kendime, tek başıma çırpındığım bu kuyuda daha da yüklenmemek için. Her sorunun cevabını kendi kendime duvarlarla konuşarak ararken aklımı yitirecek gibi hissettiğim için, beynimin içindeki o kargaşayı çözemediğim, çözemedikçe kendimi daha da dibe gömmeye kalktığım için. İşte bu yüzden yazmıyorum ya… tek rahatladığım, kendimi en şeffaf açtığım şeyi bile artık yapamıyorum, yapmıyorum. Benden başka çırpınan bir el daha yok ki hem. Kurtulma düşüncesi aklıma gelir gelmez kendimce bahane arıyorum zaten. Bahaneyi üretmemi sağlayan tek soru da, ...

Bilerek oldu

Resim
    Her şeyi alttan aldıkça neden üzerine bir fazla gelirler? Seni çıldırtmak için mi? Seni çığırından çıkarıp bu sonuç doğrultusunda sen suçlusun diyebilmek için mi? Eğer öyleyse bu normal bir davranış mı? Böyle insanlar yüzünden gerçekten akli dengesi sağlamken delirenler var mı? Çünkü benim kafamdaki bu dönen şeyler yüzünden sinir hastalarından daha fazla sinir krizine giriyorum sanırım. Asla öfke kontrolüm kalmadı. En ufak bir şeyde bile artık o kadar ani tepkiler veriyorum ki bazen kendim bile kendimden korkup kaçmak istiyorum. Bilmiyorum anlıyor musunuz ama bahsettiğim öfke bağırıp çağırıp küfür edip saman alevi misali sönüp gidenlerden değil. Öyle bir şey geliyor ki içime, sanki kocaman bir demir yığınını tek elimle alıp atabilirmişim gibi… koskoca evi yerinden söküp saniyede toz parçalarına döndürebilirmişim gibi… o büyüklüğü nasıl tanımlarım bilmiyorum ama gözünüzü kapatınca "en çok" ne geliyorsa, o çokları hiç edebilecek güçte gibi… İşin en saçma kısmı ise tam ol...

Kayboldum...

Resim
  Bir gün delirdiğimi düşünmedim. Daha kötüsünü düşündüm. Kendimi kaybettiğimi … Çünkü delirmek aniden olur sanıyordum . Bir düğmeye basılır ve her şey değişir gibi. Oysa benim başıma gelen öyle değildi. Ben yavaş yavaş kayboldum . Bir sabah uyandım, yine bendim. Sesim aynıydı. Yüzüm aynıydı. Ev aynı evdi. Ama içeride bir şey eksikti. İnsan bazen bir eşyasını kaybeder de günler sonra yokluğunu fark eder ya… Ben de kendimi öyle kaybetmişim. Önce heveslerim kayboldu . Sonra sabrım. Sonra bazı insanlara olan inancım. Sonra da sıra bana geldi. En garibi ise bunu yaşarken hiçbir şey anlamamış olmam. Çünkü insan batarken batışını fark etmiyor. Su önce ayak bileğine geliyor. Sonra dizlerine. Sonra beline. Sonra bir bakıyorsun yüzmeyi unutmuşsun. Ben de unutmuşum. Nasıl mutlu olunuyordu? Nasıl heyecan duyuluyordu? Nasıl gelecekle ilgili hayal kuruluyordu? Bilmiyordum. Kafamın içinde aynı anda yüzlerce ses konuşuyordu . Biri geçmişi anlatıyordu. Biri geleceği. Biri korkuları. Biri pişmanl...

◇İkinci Baskı◇

Resim
  ♦♦ Sosyal medya platformunda birini gördüm. Bana benziyordu. Onca süslü nickin içinde gayet zarif duran, yüzeysel laylaylom chat yazılarından farklı bir dili olan yazıları vardı. Saygı çerçevesinde yazıyor, noktalama işaretlerine dikkat ediyor, kelimeleri kısaltmadan kullanmaya özen gösteriyordu. Birkaç kez radarıma takılmış olmasına rağmen özellikle dikkatimi çekmesinin sebebi sanırım buydu. Ben de devamlı metin yazan biri olduğum için noktalama işaretlerine dikkat eder, kelime kısaltması asla yapmaz ve yapanlara sinir olurdum. :) Bir gün isminden yola çıkarak, “Siz de mi yazarsınız?” tarzında bir soru sordum. Çünkü ben kendim kitap yazıyordum ve onun adının “İkinci Baskı” olması bana bir şeyler yazdığını düşündürmüştü. “Ben metin yazmıyorum aslında, daha çok şiir yazıyorum ve seslendiriyorum,” dedi. “Ne güzel,” dedim. “Sonuçta yazıyorsun. Ne yazdığının çok da önemi yok, önemli olan yazabiliyor olmak.” :) Gel zaman git zaman, aynı yayınlarda bulunmaya başladık. Birbirimizi tanım...

Ve bu da bir yaşam biçimi

Resim
       Belki de insanın en büyük yanılgısı, yaşamak için önce her şeyin düzelmesi gerektiğine inanmasıdır. Sanki herkes özür dileyecek, yaralar kapanacak, kayıplar yerine gelecek, insan yeniden eskisi gibi olacak da ondan sonra hayat başlayacak. Oysa bazı şeyler düzelmiyor. Bazı insanlar geri gelmiyor. Bazı kırgınlıkların telafisi olmuyor. Bazı günler, insan kendini toparlamak için değil, sadece daha fazla dağılmamak için uğraşıyor. Ve bu da bir yaşam biçimi. Her hikâye mutlu sonla bitmez. Bazı hikâyeler mutlu sonla değil, insanın kendi acısıyla kavga etmeyi bırakmasıyla biter . “Bunu hak etmedim” diyemediği yerde bile, “Bunun içinde tek başıma kalmayacağım” diyebilmesiyle biter. Çünkü insan bazen kurtulmuyor. Bazen sadece batarken nefes almayı öğreniyor. Bazen yarasını kapatmıyor, onunla birlikte yürümeyi öğreniyor. Belki ben de hâlâ o batağın içindeyim. Hâlâ bazı sabahlar neden uyandığımı bilmiyorum. Hâlâ insanların yüzüne bakıp içlerinden geçen şeyi anlamaya çalış...

Çocukken de çok ağlardım ben :)

Resim
    Çocukken de çok ağlardım ben :) o zaman da babama duyuramazdım sesimi… yapma baba etme baba içme baba yeme baba dikkat et baba… sonuç ne oldu biliyor musun? 2 yıl boyunca kendimi bilmez vaziyette gündüz çalıştım gece hastane nöbeti tuttum. Tahmin et niye ? Yapma etme dediğim şeyler yüzünden babamın bacağını kurtarmak uğruna . Evet bacak kurtarmak uğruna. Sigaralardan içkilerden ayıramadığım babam, sen karışma benim sigaram benim zevkim diyen babam… ben onun o zevkleri yüzünden şuan kendim hasta olunca hastanenin kapısına varamıyorum. Hastanenin yoluna kaza bela işim düşse dizlerim titriyor hemen o hastanedeki çaresiz bekleyişlerim, geçirdiğim krizler, yine hıçkıra hıçkıra ağlayışlarım geliyor aklıma… bütün kredi kartlarımı patlattım, hepsinden çektim çektim babamı özel hastanelere götürdüm. Diyabetik ayak yarası ymış bilemedik. Özel hastanelere para döke döke bir gün tam bitti limitlerim. Özel hastaneler de malum tuzak sadece para almayı biliyorlar sonuç yok. Ben kendim en...

Düşünmek… Acıd(t)ır

Resim
Düşünebiliyoruz … Bize verilen en büyük şeylerden biri belki de bu. Bir şeyi merak edebiliyoruz, sorgulayabiliyoruz, nedenini arayabiliyoruz. Gökyüzüne bakıp orada ne olduğunu sorabiliyor, denizin neden çekildiğini hesaplayabiliyor , toprağı işleyip kendimize bir hayat kurabiliyoruz. Düşünerek şehirler kurduk, sanat yaptık, birbirimizi anladık. Hatta bazen birbirimizi düşünerek incittik. Demek ki düşünmek başlı başına kötü bir şey değil. Sorun galiba nerede duracağını bilmediğinde başlıyor. Çünkü bazı insanların zihni bir şeyi düşünüp bırakmayı bilmiyor. Benimki mesela. Bir olay oluyor. Bitiyor. İnsanlar evlerine gidiyor, ışıklarını kapatıyor, ertesi gün başka bir şey konuşmaya başlıyor. Ben ise olayın içinde kalıyorum. Söylenen bir cümleyi tekrar tekrar düşünüyorum. O cümlenin söylenmeyen tarafını arıyorum. Bunu neden böyle söyledi diye başlayıp, acaba ben nerede yanlış yaptım noktasına geliyorum. Sonra oradan başka bir anıya geçiyorum. O anı başka bir şeyi hatırlatıyor. Derken konu...

Hızla kaç bu yerden, hızla

Resim
çukurdan kaçış   Nasıl bir tezat bu? Ne yapman gerektiğini biliyorsun ama yapacak hiçbir şey bulamıyorsun. Oysa ki belli zaten ne yapman gerektiği. Eğer bir şeylerden kurtulmak istiyorsan bulunduğun çukurdan kaçman gerek. Bir tezat daha var, seni zorla tutan yok… kendi kendini gömmüşsün bu yere çıkmayacağım diye resmen inat ediyorsun. Peki kime bu inat? Olan yine sana oluyorken, giden zaman senden gidiyorken savaştığın şey kendinden başkası değil. Belki de sen kendinden kaçıyorsun. O kadar alışmışsın ki batağa, gelebilecek olan çiçekli günleri de elinin tersiyle itiyorsun. O kadar alışmışsın ki her şeyin kötü olmasına, iyi bir şeyin olabilme ihtimali bile aklında yok. Bunun teklifini yapan insanlara bile direkt duvar örüyorsun. Belki de istemiyorsun bu karanlıktan çıkmayı. Hem yakınıyorsun içinde bulunduğun durumdan ama çıkmak için de bir çaban yok. Eğer olsaydı zaten mutlaka bir yolunu bulurdun. Bu zamana kadar hep her şeye bir rota çizebilen sen şimdi yangınından kaçmamak için od...

Dünya mı bozuk, düzen mi?

Resim
        Hep bir şeylerden kaçmak için, kendi içimizde kendimizi feraha erdirmek için deriz ya; bu dünya bozuk… hayır bu dünya da bozuk değil, düzen de bozuk değil bana göre. Bana göre insanlar bozuk …      Gerçekten kafamda tek dönüp duran soru son günlerde, "Bu dünyaya bir ben mi fazlaydım?" Bir ben mi battım herkese, bir ben mi yer bulamadım kendime şu koca yeryüzünde… herkes kendine hanlar hamamlar bulurken bir ben kıytı köşe bir yer bulamadım. Nereye koysam kendimi olmadı bir türlü. Ya almadı ya dolmadı… olmadı işte bir şekilde bilmiyorum. Her gün, yeniden verilen düzen kurmalıyım kararları, acaba düzelebilecek miyim, yoksa bu şekilde can çekişirken hiçbir şeyi düzeltemeden, o herkesin dilindeki "düzen"i kuramadan göçüp gidecek miyim bu dünyadan erkenden? Artık o ucu bucağı gelmeyen kendime sorduğum sorular bile eksik. Yavaş yavaş elimde kalan son umut kırıntıları da gidiyor :) hissediyorum… zaman daraldı. Her şeyi en ince detayı...

İnsan Bir Anda Karanlığa Dönüşmez

Resim
        Bazı insanlar sessizce tükenir. Öyle bir anda yıkılıp dağılmazlar . Kimse onların içinde neyin çöktüğünü tam olarak anlamaz. Çünkü yıllarca güçlü görünmeyi öğrenmişlerdir. Herkesi taşımayı… İdare etmeyi… Anlamayı… Kendi canı yanarken bile karşısındakini sakinleştirmeyi… Bir noktadan sonra bu, karaktere dönüşür. İnsan kendi yükünü unutup başkalarının hayatını sırtında taşımaya başlar. Ve en tehlikeli kısmı şudur: Bunu sevgi sanar. Oysa insan kendinden eksilerek kimseyi gerçekten kurtaramaz. Travma bazen büyük olaylarla değil, yıllarca süren görünmez yorgunluklarla oluşur. Sürekli güçlü olmak zorunda kalmak… sürekli anlayan taraf olmak… sürekli “idare eden kişi” olmak da sinir sistemini tüketir. Bir insanın ruhu sadece yaşadığı şeylerden değil, yaşarken ne kadar yalnız bırakıldığından da yorulur. Bu yüzden bazı insanlar bağırarak ağlar. Çünkü yıllarca konuşarak anlaşılmaya çalışmışlardır. Bir yerden sonra kelimeler yetmez. Beden devreye girer. Travma sonrası ...

Olgunluk Bir Hediye Değil, Hayatta Kalma Biçimidir

Resim
  Olgunluk Bir Hediye Değil, Hayatta Kalma Biçimidir   Bazı insanlar olgunluğu yaşla karıştırıyor . Sanki zaman geçince herkes biraz daha sakin, biraz daha bilge, biraz daha güçlü oluyormuş gibi… Oysa gerçek hayat böyle işlemiyor. Zaman tek başına hiçbir şeyi iyileştirmiyor. Bazı insanları sadece daha yorgun, daha sessiz ve daha dikkatli yapıyor. Bugün üzerimde taşıdığım bu olgunluk, takvim yapraklarının bana bıraktığı zarif bir armağan değil. Onu; hayal kırıklıklarının içinden geçerek, ihanetlerin ardından yeniden ayağa kalkarak , gecelerce kendi zihnimle savaşarak , ve bazen gerçekten sonumun geldiğini düşündüğüm anlardan sağ çıkarak kendi ellerimle ördüm. İnsan dışarıdan bakınca sadece sonucu görüyor. Sakin bir yüz, kontrollü bir ses tonu, mesafeli bir duruş, kolay kolay dağılmayan bir insan… Ama kimse o görüntünün arkasındaki enkazı bilmiyor. Kimse bir zamanlar ne kadar kırıldığını, hangi cümleyle yıkıldığını, hangi sessizlikte nefessiz kaldığını, hangi gecede sabaha kada...

Hayata Yeniden Karışma Çabası

Resim