Kayıtlar

ZihinselSağlık etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

​Susuyorum, sessizlik keskin

Resim
         Hep anlaşılmıyorum diye ağladım. Ya da onun için ağlıyorum sandım, kendime yine yeniden yalan söyledim. Aslında belki de anlatamıyordum. Belki de anlaşılmak denen şey hiçbir zaman yoktu. İnsanların her boka uydurduğu sıradan sıfatlardan biriydi. Esas kötü olan bana göre aslında anlaşılamamış olmak değil de, artık anlaşılmadığımı kendime dönüp itiraf ettiğim zamandan sonra gelen tüm zamanlarda çok fazla söyleyeceğim şey varken bile sadece tamam ya da aynen demekle geçiştiriyorum. Öyle yemin etmişim ki kendime, anlatmayacağım diye… sıradan bir konu hakkında feci fikre sahip olmama rağmen ağzımı açıp tek kelime etmiyorum, etmek istemiyorum. Yorgunum ya… çok yorgunum. Öyle yatıp uyumayla, dinlenmeyle falan geçecek bir yorgunluk değil bu… gözümü kapatıp bir daha açmamayı her gece isteyecek kadar bir yorgunluk… Ben şunu fark ettim özellikle bugün Cem adrian'ın , bana ne yaptın şarkısında tekrarın bilmem kaç kez döndüğü saatlerde, bana neden yaptılar bil...

İnsan Bir Anda Karanlığa Dönüşmez

Resim
        Bazı insanlar sessizce tükenir. Öyle bir anda yıkılıp dağılmazlar . Kimse onların içinde neyin çöktüğünü tam olarak anlamaz. Çünkü yıllarca güçlü görünmeyi öğrenmişlerdir. Herkesi taşımayı… İdare etmeyi… Anlamayı… Kendi canı yanarken bile karşısındakini sakinleştirmeyi… Bir noktadan sonra bu, karaktere dönüşür. İnsan kendi yükünü unutup başkalarının hayatını sırtında taşımaya başlar. Ve en tehlikeli kısmı şudur: Bunu sevgi sanar. Oysa insan kendinden eksilerek kimseyi gerçekten kurtaramaz. Travma bazen büyük olaylarla değil, yıllarca süren görünmez yorgunluklarla oluşur. Sürekli güçlü olmak zorunda kalmak… sürekli anlayan taraf olmak… sürekli “idare eden kişi” olmak da sinir sistemini tüketir. Bir insanın ruhu sadece yaşadığı şeylerden değil, yaşarken ne kadar yalnız bırakıldığından da yorulur. Bu yüzden bazı insanlar bağırarak ağlar. Çünkü yıllarca konuşarak anlaşılmaya çalışmışlardır. Bir yerden sonra kelimeler yetmez. Beden devreye girer. Travma sonrası ...

Boş Bakamayan Bir Zihnin İçinde Yaşamak

Resim
 

Balçığın dibinden gelen ses

Resim
Balçığın dibinden gelen ses Ben, başkalarının yükünü taşıyarak kendi omurgasını kıran, sevgiyi borçla ölçüp kendini feda eden ve sonunda o enkazın altında tek başına kalan o kişiyim. Ben, toplanabilecekken tekme yiyen, düştüğü yerden kalkamayan, belki de artık daha da derine batanım.Zaferden bahsetmeyin bana. Benim öyle büyük inançlarım, parlak umutlarım yok. Dinlemediler, ben de yazdım. Ama bu bir kahramanlık destanı değil. Bu, aklımı kaçırmamak için kelimelere tutunma çabası. Çünkü biliyorum ki, bu lanet olası, susmayan beynim, şarkılar sustuğunda beni yemeye başlayacak. O şarkılar ki, beni bir anda geçmişin en karanlık dehlizine de atabilir, imkansız bir baharın hayaline de inandırabilir. Onlar, artık bana ait olmayan bir ruhun son can çekişmeleri. Artık biliyorum ki; Kalbimdeki en derin yaraları hiçbir düşman açmadı. Onları, bir zamanlar “canım, kanım” dediklerim , ben düştüğümde üzerime basıp geçerken açtı. Bu onların zaferi değil. Bu, benim kendime anlattığım mutlu son hikayesini...

Seçim mi?

Resim
Seçim mi?             Seçim diyorsun ya... Seçim kelimesini duyunca insan sanıyor ki iki yol var önünde, birini seç işte. Ama öyle değil. Seçim yapmak, önce o iki yolu görebilmekten geçiyor. Ben şu an sadece bir yol görüyorum: bu. Bu balkon, bu kasvet, bu hiçlik. Öteki yol var mı bilmiyorum çünkü o kadar uzakta ki, sis perdesi örtmüş üstünü. "Kendini zorlasan geçer" diyorsun. Belki haklısın. Ama zorlamak için önce bir tutunacak yer lazım değil mi? Ben havada uçuyorum şu an, neye tutunacağım? Hangi sabahtan başlayacağım? Hangi adımı atacağım önce? Ve en önemlisi: Neden? Çünkü eskisi gibi olmak için bir sebep lazım. Para mı? Zaten harcayacak bir şey yapmıyorum. İnsanlar mı? Zaten kimseyle konuşamıyorum ki. Saygı mı? Kimin saygısı be... Ben kendi gözümde bile saygı görmüyorum artık.  O notları, tasarımları, araştırmaları biliyorum evet. Hepsi orada duruyor. Mezar taşları gibi. Bir zamanlar yaşayan bir insanın eserleri. Ama o insan öldü. Şimdi onlara b...