Kayıtlar

bilişsel çöküş etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Özür dilerim anne…

Resim
  Annem der ki hep, "senin için bu hayatta bir baban var zaten geri kalan kimse umurunda değil, bende…" Bilmez ki kendisine istemeden de olsa verdiğim küçük bir hareket onu üzmüş, kırmış ise ben onun görmediği arka planda neler diyorum, neler ediyorum kendime :) Onun anlamadığı nokta, benim kendine karşı olan davranışlarımın bir arkadaşıma yaptığım davranıştan farksız olmasıydı aslında. Daha da derine inecek olursak, kendisi hiçbir zaman düşük görünmedi, çaresiz, muhtaç görünmedi… bu sebeple de ben onu sanırım o zamanların da vermiş olduğu hayatı toz pembe görmenin etkisiyle süper kahraman falan zannetmiş olabilirim :) babam ise tam tersi kendi halledebileceği sorunları bile bana yükledi. Sorun haline getirip anlattı. Çözülmesi gereken bir düğümmüş gibi gösterdi bana hep. Ben de tabi ki o düğümü çözmek için çok şeyler verdim kendimden… haliyle de çevremden. Çünkü babamın bana yüklediği yükleri ben de taşıyamadıkça birilerine fark etmeden de olsa yansıtmak zorundaydım. Taşı...

İyi de Bundan Sonra Her Şey Düzelse Bile Nasıl Yaşayacağım?

Resim
Çokça uzun zamandır yazmıyorum… Hatta yazımı gündüz yazıyorum. Bunu beni çok iyi tanıyorsan ne demek olduğunu anlayacaksın :) Özlem gece yazarım diye bas bas bağırırken gündüz yazıyor olması gerçekten artık bir şeylerin kalan son heves kırıntıları, umut parçaları da yok olmuş demektir çünkü :) Evet, uzun zamandır yazmıyorum neden biliyor musun? Sorgulamamak için. Yazdıkça bir şeylerin ters gittiğini, yolunda olmadığını daha da iyi anladığım için. Kendime, tek başıma çırpındığım bu kuyuda daha da yüklenmemek için. Her sorunun cevabını kendi kendime duvarlarla konuşarak ararken aklımı yitirecek gibi hissettiğim için, beynimin içindeki o kargaşayı çözemediğim, çözemedikçe kendimi daha da dibe gömmeye kalktığım için. İşte bu yüzden yazmıyorum ya… tek rahatladığım, kendimi en şeffaf açtığım şeyi bile artık yapamıyorum, yapmıyorum. Benden başka çırpınan bir el daha yok ki hem. Kurtulma düşüncesi aklıma gelir gelmez kendimce bahane arıyorum zaten. Bahaneyi üretmemi sağlayan tek soru da, ...

Nerede Yanlış Yaptım?

Resim
  Nerede yanl ış yapt ı m? Bu dünyada biraz kaybolmu ş hissediyorum. Sanki buraya ait de ğ ilmi ş im gibi hissediyorum. Bir zamanlar vard ı , sanki çok eskiden kalm ış bir zaman … Ama bir zamanlar öyle güçlüydüm ki … kendime inan ı rd ı m.    Bazen insan hayatını yaşamaz da izler. Sabah olur, insanlar işe gider. Birileri yeni bir eve taşınır, çocuk yapar, evlenir, ayrılır, planlar kurar. Birileri hafta sonu için heyecanlanır. Birileri gelecekle ilgili konuşurken sesinde gerçek bir inanç vardır. Sen ise bütün bunları uzaktan izlersin. Sanki herkesin içinde doğal olarak bulunan bir şey sende eksik kalmış gibi. Hayata karışma becerisi . Bir yere ait olma duygusu. İnsanların “normal” dediği o akışın içine girip, onunla birlikte sürüklenebilme hâli. Dünyaya ait olmamak romantik bir yalnızlık değil, normal insanların normal hayatlarını izlerken kendi hayatına seyirci kalmaktır. En yorucu tarafı da bu belki. Kimse dışarıdan baktığında neyin yanlış olduğunu anlamaz. ...

Ve bu da bir yaşam biçimi

Resim
       Belki de insanın en büyük yanılgısı, yaşamak için önce her şeyin düzelmesi gerektiğine inanmasıdır. Sanki herkes özür dileyecek, yaralar kapanacak, kayıplar yerine gelecek, insan yeniden eskisi gibi olacak da ondan sonra hayat başlayacak. Oysa bazı şeyler düzelmiyor. Bazı insanlar geri gelmiyor. Bazı kırgınlıkların telafisi olmuyor. Bazı günler, insan kendini toparlamak için değil, sadece daha fazla dağılmamak için uğraşıyor. Ve bu da bir yaşam biçimi. Her hikâye mutlu sonla bitmez. Bazı hikâyeler mutlu sonla değil, insanın kendi acısıyla kavga etmeyi bırakmasıyla biter . “Bunu hak etmedim” diyemediği yerde bile, “Bunun içinde tek başıma kalmayacağım” diyebilmesiyle biter. Çünkü insan bazen kurtulmuyor. Bazen sadece batarken nefes almayı öğreniyor. Bazen yarasını kapatmıyor, onunla birlikte yürümeyi öğreniyor. Belki ben de hâlâ o batağın içindeyim. Hâlâ bazı sabahlar neden uyandığımı bilmiyorum. Hâlâ insanların yüzüne bakıp içlerinden geçen şeyi anlamaya çalış...

Normal İnsanların Normal Hayatları

Resim
  Bazen sokakta yürürken insanların hayatına bakıyorum. Bir kadın market poşetlerini iki eline paylaştırmış, telefonda annesiyle konuşuyor. Sesinde telaş yok. Eve gidince ne pişireceğini düşünüyor belki. Akşam bir dizi açacak. Yarın erken kalkacak. Hayat onun için ağır bir soru gibi görünmüyor o an. Bir adam kaldırımda çocuğunun elini tutmuş, karşıdan karşıya geçmesini bekliyor. Çocuk bir şey anlatıyor, adam yarım kulak dinliyor ama gülümsüyor. Birkaç saniyelik sıradan bir sahne. Kimsenin dönüp bakmayacağı kadar sıradan. Ama ben bakıyorum. Bir kafede iki kişi oturuyor. Biri diğerine iş yerindeki bir olayı anlatıyor. Sonra ikisi de gülüyor. Kahveleri soğuyor, konuşmaları uzuyor. Birinin akşam eve döndüğünde anlatacak bir günü var. Diğerinin dinleyecek bir insanı. Bunları izlerken içimde garip bir boşluk açılıyor. Kıskançlık değil tam olarak. Özlem de değil. Daha çok, bir dili unutmuş olmak gibi. İnsanların nasıl bu kadar doğal yaşadığını anlamıyorum bazen. Nasıl plan yapabildiklerin...

Dünya mı bozuk, düzen mi?

Resim
        Hep bir şeylerden kaçmak için, kendi içimizde kendimizi feraha erdirmek için deriz ya; bu dünya bozuk… hayır bu dünya da bozuk değil, düzen de bozuk değil bana göre. Bana göre insanlar bozuk …      Gerçekten kafamda tek dönüp duran soru son günlerde, "Bu dünyaya bir ben mi fazlaydım?" Bir ben mi battım herkese, bir ben mi yer bulamadım kendime şu koca yeryüzünde… herkes kendine hanlar hamamlar bulurken bir ben kıytı köşe bir yer bulamadım. Nereye koysam kendimi olmadı bir türlü. Ya almadı ya dolmadı… olmadı işte bir şekilde bilmiyorum. Her gün, yeniden verilen düzen kurmalıyım kararları, acaba düzelebilecek miyim, yoksa bu şekilde can çekişirken hiçbir şeyi düzeltemeden, o herkesin dilindeki "düzen"i kuramadan göçüp gidecek miyim bu dünyadan erkenden? Artık o ucu bucağı gelmeyen kendime sorduğum sorular bile eksik. Yavaş yavaş elimde kalan son umut kırıntıları da gidiyor :) hissediyorum… zaman daraldı. Her şeyi en ince detayı...

Naperva

Resim
        İçimde, kimsenin ulaşamadığı bir yer var.  Öyle bir yer ki bazen ben bile yolunu kaybediyorum. Oraya ancak gecenin en sessiz anlarında ulaşabiliyorum; dünya sustuğunda, herkes kendi hayatına çekildiğinde ve geriye yalnızca insanın kendi sesi kaldığında.  Uzun zamandır o yere bir isim arıyordum.  Çünkü bazı duygular anlatılmıyor; taşınıyor.  Bazı geceler yaşadıklarımın, sustuklarımın, içimde birikip dile dönüşemeyen her şeyin tek tek adını koymak yerine hepsini tek bir kelimenin içine bırakmak istedim.  Ve o kelime geldi: Naperva . Korkusuz .  Ama insanların düşündüğü gibi korkusuz değil.  Korkusuz olmak korkmamak değilmiş.  Korkuya rağmen geri çekilmemekmiş.  İnsanın kendi içindeki karanlığa bakıp orada gördüklerinden kaçmamasıymış.  Gecenin üçü .  Zamanın artık bir ölçü olmaktan çıktığı, evin sessizliğinin insanın omuzlarına çöktüğü saat.  Masamın başında oturuyorum.  Eskiden her şeyi taşıyabi...

​Susuyorum, sessizlik keskin

Resim
         Hep anlaşılmıyorum diye ağladım. Ya da onun için ağlıyorum sandım, kendime yine yeniden yalan söyledim. Aslında belki de anlatamıyordum. Belki de anlaşılmak denen şey hiçbir zaman yoktu. İnsanların her boka uydurduğu sıradan sıfatlardan biriydi. Esas kötü olan bana göre aslında anlaşılamamış olmak değil de, artık anlaşılmadığımı kendime dönüp itiraf ettiğim zamandan sonra gelen tüm zamanlarda çok fazla söyleyeceğim şey varken bile sadece tamam ya da aynen demekle geçiştiriyorum. Öyle yemin etmişim ki kendime, anlatmayacağım diye… sıradan bir konu hakkında feci fikre sahip olmama rağmen ağzımı açıp tek kelime etmiyorum, etmek istemiyorum. Yorgunum ya… çok yorgunum. Öyle yatıp uyumayla, dinlenmeyle falan geçecek bir yorgunluk değil bu… gözümü kapatıp bir daha açmamayı her gece isteyecek kadar bir yorgunluk… Ben şunu fark ettim özellikle bugün Cem adrian'ın , bana ne yaptın şarkısında tekrarın bilmem kaç kez döndüğü saatlerde, bana neden yaptılar bil...

İnsan Bir Anda Karanlığa Dönüşmez

Resim
        Bazı insanlar sessizce tükenir. Öyle bir anda yıkılıp dağılmazlar . Kimse onların içinde neyin çöktüğünü tam olarak anlamaz. Çünkü yıllarca güçlü görünmeyi öğrenmişlerdir. Herkesi taşımayı… İdare etmeyi… Anlamayı… Kendi canı yanarken bile karşısındakini sakinleştirmeyi… Bir noktadan sonra bu, karaktere dönüşür. İnsan kendi yükünü unutup başkalarının hayatını sırtında taşımaya başlar. Ve en tehlikeli kısmı şudur: Bunu sevgi sanar. Oysa insan kendinden eksilerek kimseyi gerçekten kurtaramaz. Travma bazen büyük olaylarla değil, yıllarca süren görünmez yorgunluklarla oluşur. Sürekli güçlü olmak zorunda kalmak… sürekli anlayan taraf olmak… sürekli “idare eden kişi” olmak da sinir sistemini tüketir. Bir insanın ruhu sadece yaşadığı şeylerden değil, yaşarken ne kadar yalnız bırakıldığından da yorulur. Bu yüzden bazı insanlar bağırarak ağlar. Çünkü yıllarca konuşarak anlaşılmaya çalışmışlardır. Bir yerden sonra kelimeler yetmez. Beden devreye girer. Travma sonrası ...

Gitmek İstemiyordum, Sadece Böyle Yaşamaktan Yorulmuştum

Resim
Camdaki kız    Farkındasın bir şeyler yanlış gidiyor. Farkındasın bir şeyleri değiştirmek zorundasın. Farkındasın herkesin düşüncelerinden bağımsız düşüncelerin. Farkındasın sağlığın normal değil. Farkındasın her şey akıp gidiyor. Ve farkındasın her şey düşündüğünden çok daha fazlası…     Tamam farkındasın  da, neyi değiştirebiliyorsun? Hiç bir şeyi. Böyle, ben yapamam ben buyum demekle keşke bir şeyler düzelse ya da sen böylesin aa tamam o zaman biz de sana böyle gelelim diye bir şey olsa. Madem farkındasın her şeyin neden düzelmiyor bir şeyler, neden herkes koşarken sen bekliyorsun, neden herkes güneşin tadını çıkarıyorken sen buz tutmuşsun?... Yapamıyorum. Karışamıyorum hayata. Karışamıyorum giden zamanın akışına. Karışamıyorum insanların içine. Normal olanı istemiyorum. Herkesin olanı, herkes gibi olmayı istemiyorum. Benim normalim bu çünkü artık. Yalnız oturmak , yalnız düşünmek, aklıma gelirse yemek yemek , canım isterse bir yer düzenlemek, canım ...