Kayıtlar

hayatyolculuğu etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

◇İkinci Baskı◇

Resim
  ♦♦ Sosyal medya platformunda birini gördüm. Bana benziyordu. Onca süslü nickin içinde gayet zarif duran, yüzeysel laylaylom chat yazılarından farklı bir dili olan yazıları vardı. Saygı çerçevesinde yazıyor, noktalama işaretlerine dikkat ediyor, kelimeleri kısaltmadan kullanmaya özen gösteriyordu. Birkaç kez radarıma takılmış olmasına rağmen özellikle dikkatimi çekmesinin sebebi sanırım buydu. Ben de devamlı metin yazan biri olduğum için noktalama işaretlerine dikkat eder, kelime kısaltması asla yapmaz ve yapanlara sinir olurdum. :) Bir gün isminden yola çıkarak, “Siz de mi yazarsınız?” tarzında bir soru sordum. Çünkü ben kendim kitap yazıyordum ve onun adının “İkinci Baskı” olması bana bir şeyler yazdığını düşündürmüştü. “Ben metin yazmıyorum aslında, daha çok şiir yazıyorum ve seslendiriyorum,” dedi. “Ne güzel,” dedim. “Sonuçta yazıyorsun. Ne yazdığının çok da önemi yok, önemli olan yazabiliyor olmak.” :) Gel zaman git zaman, aynı yayınlarda bulunmaya başladık. Birbirimizi tanım...

Kendime borçlu kaldığım hayat

Resim
Kendime borçlu kaldığım hayat metin yazan kadın görseli Bu kafede sipariş vermeye benzemiyor ki, aynısından bi tane daha alabilir miyim? Bu çöp oldu diyesin…           Elimizde ne yazık ki bir tane hayat denen illet var… tam da bu sebeple benim gibi 24 yaşındayken, su gibi akıp, gezip eğlenmeniz gereken en güzel yaşlarınızda gecenin üç buçuğunda oturup böyle ağlayarak, çaresizce yazmamanız için "kendiniz için yaşayın abi…" yaşayın.. Çiçeği sevin, böceği sevin, güneşi sevin, herkesin sıradan deyip önem vermediği şeyleri sevin… ama yaşayın… hissedin…          Hissetmek güzel şeymiş, acınızı da kabullenin iyiyim demeyin, kendinizi bir kalıba sokmaya çalışmayın. Ben o kadar zor zamanları iyiyim ben maskesiyle geçirdim ki en sonunda dönüştüğüm kişi işte bu mezarlıkta yazıyor… başka açıklamaya gerek yok sanırım… o kadar önemliymiş ki o sıradan şeyleri yapmak, şimdi arada sırada tek oksijen kaynağım olan balkona çıktığımda uzakta şehir üstündek...

Borç Defteri : Kendime Yazılmış

Resim
Borç Defteri : Kendime Yazılmış                   Bu, babana duyduğun öfkenin kendine yönelmiş hâli. Bu, bilinçaltının en acımasız intikam şekli. Bu, “Madem seni kurtaramadım, o zaman ben de kendimi yok ederim” diyen 20 yaşındaki kızın sessiz yemini. Sen babanın “zevkleri” yüzünden kendini hasta ettiğini düşünüyorsun. Ama daha derinde, sen babanın kaderini kopyalıyorsun. Farkında olmadan, onun bıraktığı yerden, onun silahlarıyla kendi savaşını veriyorsun. Bu bir kurtuluş arayışı değil. Bu bir yavaş intihar . Ve o antidepresanlar … Seni ayakta tutmuyorlar. Sadece, uçurumdan düşerken düşüşünü yavaşlatıyorlar. Ama düşüşü durdurmuyorlar. “Zorla olan iş nasıl olur bilirsin” dedin. Evet, bilirim. Ve senin şu anki yaşamın zorla. Nefes alman zorla. Ayakta kalman zorla. Peki şimdi ne olacak? Madem vaktimiz yok, uzun vadeli planları, gelecekteki “iyi günleri” beklemeyi bırakıyoruz. O “bir gün olacak” sözümü geri alıyorum. Şimdi tek bir odak noktamız va...

Ben Kimim?

Resim
  Ben Kimim? Y aptığın hangi hareketler aslında sana ait? Hangilerini kendi isteğin ve duyguların doğrultusunda yapıyorsun? Ne zamana kadar başkaları için yaşayacaksın? Sen aslında kimsin? Bu soruyu kendine sordun mu mesela, ama gerçekten kendini tanımak, gerçek kimliğini öğrenmek için canını acıtırcasına kim olduğunu sorguladın mı? Önce tanıyamayacaksın, boşluğa düşeceksin, başka bi boyuta geçtiğini düşüneceksin, delirdiğini düşüneceksin, kimlik karmaşası yaşayacaksın önce kendinde hata arayacaksın, hayatla aranda bağ kuramayacak, dünya tarafından dışlandım sanacaksın. Ama geçecek... Çok zaman geçmeden uyanışta olduğunu fark edeceksin, görmek istemediğin için yalan yanlış insanlara anlam yükleyip hayatında varlıklarını sürdürdüğünü anlayacaksın. Ve gün gelecek her zaman sırtına yüklediğin ama aslında hiç sana ait olmayan yükleri karşındakini denemek için bıraktığın an maskeler düşecek, gerçekler ortaya çıkacak, ve sen sadece bu aranızda olan bağın menfaate dayalı bir ark...

Yaratıcılığın en sessiz saatleri

Resim
  YARATICILIĞIN EN SESSİZ SAATLERİ   Ne gariptir ki ben gündüzleri pek sevmem, geceyle olan samimiyetim tam da bu sebeptir:) Geceleri yazarım, geceleri düşünürüm, geceleri hayal ederim, geceleri hırsla çalışırım vs. vs.… buna bir çok örnek çıkarabilirim kısacası. Sabah saatleri gelip güneş ışığını yaymaya başladığı an o sıkıntı geliyor içime, yine güneş doğdu gerekli gereksiz bir sürü insan dışarıda,gürültüler,otobüsler,arabalar,insanlar,işletmeler,çöpçüler,alakasız fatura asmaya gelen tanımadığın insanlar… ne kadar sevilmiyorsa bir şey işte o kadar sevmiyorum gündüzleri. Gece yazıyorum dediysem de “her gece” yazıyorum, daha doğrusu yazabiliyorum sanmayın :) Ben öyle süslü cümleler insanı değilim direk ağzıma geldiği şekilde içimdeki doğruyu söylerim. Hatta benim yakınım bana hep der ki “  Her doğru her yerde söylenmez. ” :) Haklı bu arada ben bu zamana kadar açık sözlülükten çok kaybettim, her yüzüme tebessüm edeni dost bildim arkadaş bildim tüm yaşamımı tüm yaptıklarım...

İçimdeki ateş

Resim
  İÇİMDEKİ ATEŞ Bazen öyle bir noktaya getirir ki hayat sizi, işte o an kendinizi bile tanıyamazsınız. İçinizde öyle bir alev harlar ki o esnada, dağ önünüzde dursa içinizdeki öfkeyi kusarak dağı yıkabilirim, dünyayı sırtıma alıp koşabilirim sanarsınız. Çünkü o öfke öyle büyüktür ki ne odalara sığarsınız, ne içinize çektiğiniz hava ciğerlerinize dolar… Sadece yanıp kavrulursunuz ve karşınızdaki insanın suratına bakmadan “sakinim” rolü oynamaya çalışırsınız. Bu en kötüsü. Ama bir de o öfkeyi doğrudan insanın yüzüne kusanlar var. Ve öyledir ki, senden bağımsız olaylara öfkelenirler, kendilerini doldururlar ve sen, sırf şanslı olduğun için, bu öfkeyi dışa atma seansının başrolü oluverirsin bir anda. Ve yine ne saçmadır ki ne yaptığını, suçunun ne olduğunu bile bilemezsin… çünkü yoktur. Olmamasına rağmen kendi içini bastırıp alttan almayı denersin, söylenen her şeye “tamam, haklısın” dersin. Ama yine olmaz. Uğraşmayın. İşte ben, ÖZLEM T… Bunun için buradayım. Ben yaptım, siz yapmayın ...

Hiç anlaşılamamak

Resim
                                 HİÇ ANLAŞILAMAMAK              Hayatım boyunca hep bir yerlerde, bir şekilde yanlış anlaşıldım. Buna örnek olarak sıradan bir market alışverişi yada banka ile telefon görüşmesi bile diyebiliriz. Karşılıklı diyaloglarda da bu böyleydi hala böyle.. Değişmeyen bir o huyum kalmış sanırım eskiden :) Hata bende mi, kendimi mi anlatamıyorum, yanlış ifade ediyorum, yoksa karşımdaki kişiler mi anlamak istediği gibi anlamayı seçiyor diye sorgulamaktan yoruldum tam anlamıyla.. Galiba bazen hata yada hatalı aramamak gerek. Çünkü çok sevdiğim bir yakınım dedi ki; "Sen duygularını çok yoğun yaşıyorsun haliyle de merak ediyorsun konuşacağım şeyleri, ama sen böylesin diye karşındakinden de bunu bekleme, değiştirmeye çalışma"… Bu söz kulaklarımda ne kadar süre çınladı bilmiyorum ama ben onu duyduğum geceyi sabah edemedim.. Doğruydu aslında ...

Kırk odalı bir zihin

Resim
  KIRK ODALI BİR ZİHİN Benim yakınımdakiler bana hep der ki; “Sarı, sende 40 akıl 40 fikirsin .” :) burada anlatmak istediği beynimde dönen tilkiler sebebiyle çok fazla fikrimin olması, senaryoları düşünmem. Bende tam olarak bu tanım gibiyim… Zihnimin içinde hiç susmayan bir kalabalıkla yaşıyorum. Bazen bir masada toplanmışlar oturuyorlar,bazen de hepsi aynı anda ayağa kalkmış bağırıyor… Sanki hepsi birden aynı anda beni sorguluyorlar. Ya olmazsa,ya yapamazsan,bu işin sonunda düşündüğün gibi gitmezse,doğru karar mı,boşa zaman kaybı mı diye bağırarak hırsından soran.. Eski özlem şöyleydi sen böylesin,eski özlem olsa ne yapardı sen ne yapıyorsun diye darlayan geçmişten gelen misafir.. Daha fazlasını,daha iyisini,en mükemmelini yapmak zorundasın diye bağıran.. Dayan özlem,önümüzdeki gelecek günlerde neyi nasıl yaşamak istediğinizi,hayallerinizi,çabaları,emekleri düşün, herşey aşktan,her şey onun için diye bastırmaya,hafifletmeye çalışan… Ve son olarak, yorgun olan… Bütün...

Küllerinden doğmak: Acıyı yakıta çevirme sanatı

Resim
  Küllerinden doğmak: Acıyı yakıta çevirme sanatı  Bir sabah uyandım demeyi isterdim. Ama bu, o sabahlardan biri değildi. Bu, hayatımın en berbat gecesinin ardından, uyumadan ettiğim bir sabahtı. Gözlerimi tavana dikmiş yatarken, içimde iki düşman ordu savaşıyordu. Bir tarafım, “Hadi kalk!” diye haykırıyordu. “Susup kapatamazsın kendini. Kalk, o lanet yere git ve herkesin payını ver. O ‘dost’ sandıklarının yüzüne, ‘Neden yaptınız bunu?’ diye haykırabildiğin kadar haykır. Öyle bir hesap sor ki, keşke bizi yerlerde sürükleseydi desinler.” Bu, öfkemin, adalet arayışımın sesiydi. Ama diğer tarafım, ruhum, bitkin bir fısıltıyla “Asla” diyordu. “Onlar bunu gözlerini kırpmadan yaptılar. Sen onlarla bir daha asla muhatap olmayacaksın.” Bu da onurumun, kendimi koruma içgüdümün sesiydi. İşte o ikilemin tam ortasında sıkışıp kalmıştım. Ne ileri gidebiliyordum ne de geri. Eğer o hissin bir tanımı olsaydı, ancak şu olurdu: Mezarın altında, üzerine toprak atılmışken nefes almaya...

Kendimin peşinde

Resim
  Kendimin Peşinde        Bazen insan, en büyük yabancılığı kendi yüzünde yaşar. Ömür boyu aynalara bakar ama bir kez olsun gözlerinin ardındaki kişiyi göremez. Ben de öyleydim. Kendimi tanıdığımı sandım. Oysa koca bir yalan zincirine “hayat” demişim. Gerçek Özlem kimdir, ne ister, ne arar, neyin peşindedir… Hiç sormamışım. Bir gün, çok saçma bir şeyin vesilesiyle başladı yolculuk. Ve … Perde kalktı. Yalanlar, ihanetler, kahpe dostlar… Menfaat için “kardeşim” diyenler, “dostum” diyenler… Hepsi tek tek döküldü. O günden sonra kimsenin samimiyetine inanmadım. Çok kısa bir süre sonra da İpleri kopardım. Kendimi bulabileceğime inanmıyorum belki. Ama tutunuyorum. Yeni Özlem’e alışmaya çalışıyorum. Farklı kapılar aralıyor, yeniden para kazanmanın yollarını arıyorum. Onların bitirmeye çalıştığı Özlem’i yeniden çok daha güçlü şekilde ayakta görmek için. Hem de evden çıkmadan, yeni sahte insanlar tanımadan. Kendimi bulma çabam, ölen birine “kalk” diye yalvarmaya benziyo...