Kayıtlar

değersizlik etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Kim gerçek, kim sahte?

Resim
  ai ile oluşturulan görsel  

TELEFONU TERS ÇEVİRMEYE BAŞLADIM :)

Resim
  Bugün o titreyen telefonu ters çevirip masaya bırakıyorum. Ekranın o sinir bozucu, durmaksızın parlayan ışığı nihayet karanlığa gömülüyor. N e o kaçırılan aramalar mesajlar umurumda artık, ne de hakkımda kurulacak “Gamsızlaştı, eskisi gibi değil” cümleleri… (İnsan gamsızlaşmıyor oysa, sadece depo tamamen patlıyor ama bunu kimseye anlatamazsın.) İnsanın kendi hayatına geç kalmışlığını fark ettiği o sarsıcı an var ya, işte o saniyeden sonra, dışarıdan gelen hiçbir sesin, kimsenin ne düşündüğünün en ufak bir hükmü kalmıyor . Anlaşılmak… Upuzun bir yolu yıllarca sırtında tonlarca yükle, yanlış yönlerde yürümüş bir kadın için artık masallardan kalma çok lüks bir beklenti. Ben o lüksü çoktan rafa kaldırdım. Masadaki O Soğuk Fincan ve Kapatılan Kapaklar Şimdi, saatler önce doldurulmuş ama bir yudum bile alınamadığı için buz tutmuş kahvemden son bir yudum alıyorum. Tadı acı, evet, ama en azından sahte değil. Günler boyunca kapağı açılmamış, toz bağlamış o laptopun klavyesine ellerimi k...

Naperva

Resim
        İçimde, kimsenin ulaşamadığı bir yer var.  Öyle bir yer ki bazen ben bile yolunu kaybediyorum. Oraya ancak gecenin en sessiz anlarında ulaşabiliyorum; dünya sustuğunda, herkes kendi hayatına çekildiğinde ve geriye yalnızca insanın kendi sesi kaldığında.  Uzun zamandır o yere bir isim arıyordum.  Çünkü bazı duygular anlatılmıyor; taşınıyor.  Bazı geceler yaşadıklarımın, sustuklarımın, içimde birikip dile dönüşemeyen her şeyin tek tek adını koymak yerine hepsini tek bir kelimenin içine bırakmak istedim.  Ve o kelime geldi: Naperva . Korkusuz .  Ama insanların düşündüğü gibi korkusuz değil.  Korkusuz olmak korkmamak değilmiş.  Korkuya rağmen geri çekilmemekmiş.  İnsanın kendi içindeki karanlığa bakıp orada gördüklerinden kaçmamasıymış.  Gecenin üçü .  Zamanın artık bir ölçü olmaktan çıktığı, evin sessizliğinin insanın omuzlarına çöktüğü saat.  Masamın başında oturuyorum.  Eskiden her şeyi taşıyabi...

İnsan Bir Anda Karanlığa Dönüşmez

Resim
        Bazı insanlar sessizce tükenir. Öyle bir anda yıkılıp dağılmazlar . Kimse onların içinde neyin çöktüğünü tam olarak anlamaz. Çünkü yıllarca güçlü görünmeyi öğrenmişlerdir. Herkesi taşımayı… İdare etmeyi… Anlamayı… Kendi canı yanarken bile karşısındakini sakinleştirmeyi… Bir noktadan sonra bu, karaktere dönüşür. İnsan kendi yükünü unutup başkalarının hayatını sırtında taşımaya başlar. Ve en tehlikeli kısmı şudur: Bunu sevgi sanar. Oysa insan kendinden eksilerek kimseyi gerçekten kurtaramaz. Travma bazen büyük olaylarla değil, yıllarca süren görünmez yorgunluklarla oluşur. Sürekli güçlü olmak zorunda kalmak… sürekli anlayan taraf olmak… sürekli “idare eden kişi” olmak da sinir sistemini tüketir. Bir insanın ruhu sadece yaşadığı şeylerden değil, yaşarken ne kadar yalnız bırakıldığından da yorulur. Bu yüzden bazı insanlar bağırarak ağlar. Çünkü yıllarca konuşarak anlaşılmaya çalışmışlardır. Bir yerden sonra kelimeler yetmez. Beden devreye girer. Travma sonrası ...

Gitmek İstemiyordum, Sadece Böyle Yaşamaktan Yorulmuştum

Resim
Camdaki kız    Farkındasın bir şeyler yanlış gidiyor. Farkındasın bir şeyleri değiştirmek zorundasın. Farkındasın herkesin düşüncelerinden bağımsız düşüncelerin. Farkındasın sağlığın normal değil. Farkındasın her şey akıp gidiyor. Ve farkındasın her şey düşündüğünden çok daha fazlası…     Tamam farkındasın  da, neyi değiştirebiliyorsun? Hiç bir şeyi. Böyle, ben yapamam ben buyum demekle keşke bir şeyler düzelse ya da sen böylesin aa tamam o zaman biz de sana böyle gelelim diye bir şey olsa. Madem farkındasın her şeyin neden düzelmiyor bir şeyler, neden herkes koşarken sen bekliyorsun, neden herkes güneşin tadını çıkarıyorken sen buz tutmuşsun?... Yapamıyorum. Karışamıyorum hayata. Karışamıyorum giden zamanın akışına. Karışamıyorum insanların içine. Normal olanı istemiyorum. Herkesin olanı, herkes gibi olmayı istemiyorum. Benim normalim bu çünkü artık. Yalnız oturmak , yalnız düşünmek, aklıma gelirse yemek yemek , canım isterse bir yer düzenlemek, canım ...

Olgunluk Bir Hediye Değil, Hayatta Kalma Biçimidir

Resim
  Olgunluk Bir Hediye Değil, Hayatta Kalma Biçimidir   Bazı insanlar olgunluğu yaşla karıştırıyor . Sanki zaman geçince herkes biraz daha sakin, biraz daha bilge, biraz daha güçlü oluyormuş gibi… Oysa gerçek hayat böyle işlemiyor. Zaman tek başına hiçbir şeyi iyileştirmiyor. Bazı insanları sadece daha yorgun, daha sessiz ve daha dikkatli yapıyor. Bugün üzerimde taşıdığım bu olgunluk, takvim yapraklarının bana bıraktığı zarif bir armağan değil. Onu; hayal kırıklıklarının içinden geçerek, ihanetlerin ardından yeniden ayağa kalkarak , gecelerce kendi zihnimle savaşarak , ve bazen gerçekten sonumun geldiğini düşündüğüm anlardan sağ çıkarak kendi ellerimle ördüm. İnsan dışarıdan bakınca sadece sonucu görüyor. Sakin bir yüz, kontrollü bir ses tonu, mesafeli bir duruş, kolay kolay dağılmayan bir insan… Ama kimse o görüntünün arkasındaki enkazı bilmiyor. Kimse bir zamanlar ne kadar kırıldığını, hangi cümleyle yıkıldığını, hangi sessizlikte nefessiz kaldığını, hangi gecede sabaha kada...

Siz Hiç En Değer Verdiğiniz Tarafından Değersizleştirildiniz mi?

Resim
  S iz Hiç En Değer Verdiğiniz Tarafından Değersizleştirildiniz mi?   " Değerinizi kendiniz biçin , başkasının gözünde aramayın ." Siz hiç en değer verdiğiniz tarafından değersizleştirildiniz mi? En boktan his ne diye sorsanız, bana umursanmamak, görülmemek, duyulmamak derim. Bunları da birleştirince değersiz oluyorsun işte :) Ben biraz dost acı söyler mantığındanım. Çünkü hayat Pollyannacılık oynamayı kaldırmıyor. Konuşmak istersin, duyulmazsın, gör beni diye yırtarsın kendini ama görünmez olmuşsundur. Gerçekten hak ettiğim bu muydu benim ? Onca emek, onca zaman, onca duygu, onca … ne bileyim işte ya aklınıza en uç terim geliyorsa bir fazlası benim. Tabii ben böyleyim diye herkes aynı olmak zorunda değil ama insan bir düşünüyor işte ben neyi yanlış yaptım, bu kadar sevgi ve değer verince insanlara ağır mı geliyor yoksa ben mi bu dünyaya çok fazlayım? Hayatının merkezi yaptığın insan seni karınca kadar görmeyince, belli bir zaman sonra sen de kendini karınca kadar göremiyorsu...