Kayıtlar

kendine dönüş etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

Ve bu da bir yaşam biçimi

Resim
       Belki de insanın en büyük yanılgısı, yaşamak için önce her şeyin düzelmesi gerektiğine inanmasıdır. Sanki herkes özür dileyecek, yaralar kapanacak, kayıplar yerine gelecek, insan yeniden eskisi gibi olacak da ondan sonra hayat başlayacak. Oysa bazı şeyler düzelmiyor. Bazı insanlar geri gelmiyor. Bazı kırgınlıkların telafisi olmuyor. Bazı günler, insan kendini toparlamak için değil, sadece daha fazla dağılmamak için uğraşıyor. Ve bu da bir yaşam biçimi. Her hikâye mutlu sonla bitmez. Bazı hikâyeler mutlu sonla değil, insanın kendi acısıyla kavga etmeyi bırakmasıyla biter . “Bunu hak etmedim” diyemediği yerde bile, “Bunun içinde tek başıma kalmayacağım” diyebilmesiyle biter. Çünkü insan bazen kurtulmuyor. Bazen sadece batarken nefes almayı öğreniyor. Bazen yarasını kapatmıyor, onunla birlikte yürümeyi öğreniyor. Belki ben de hâlâ o batağın içindeyim. Hâlâ bazı sabahlar neden uyandığımı bilmiyorum. Hâlâ insanların yüzüne bakıp içlerinden geçen şeyi anlamaya çalış...

Hayata Yeniden Karışma Çabası

Resim

Şarkı Susunca Başlayan Gürültü | İçsel Sessizlik ve Müzik

Resim
Şarkı Susunca Başlayan Gürültü | İçsel Sessizlik ve Müzik      Hikayenin sonu bu, şimdilik. Noktayı koydum. Ama mürekkep kurumuyor, kanamaya devam ediyor. Ve sessizlik… O vaat edilen huzurlu sessizlik hiç gelmiyor. Aksine, şarkı sustuğu an, asıl gürültü başlıyor. Zihnimin içindeki o mahşer yeri, o hiç durmayan, hiç yorulmayan, sürekli kendini ve her şeyi yargılayan o uğultu… Kulaklığımın bastırdığı o sesler, müziğin son notasıyla birlikte zincirlerinden boşanıyor.“Ne çok şarkı dinliyorsun,” diyorlar. Bilmiyorlar. Bilmiyorlar ki o şarkılar benim zihinsel diyaliz makinem. Ruhumun toksinlerini, o bitmeyen “neden”leri, “keşke”leri, “acaba”ları bir süreliğine de olsa temizleyen tek şey. Her şarkı, beynimdeki o korkunç gevezeliğe karşı bir barikat. Her nakarat, kendimi boğmamak için tutunduğum bir can simidi. Ama bazen o can simidi de delik deşik oluyor. Bazen bir melodi, beni kurtarmak yerine daha da derine çekiyor. Geçmişin bir anına, bir kokuya, bir hayal kırıklığına fırlatı...

Kendimi Kaybetmedim, Üzerim Örtüldü: Bir Öz-Yüzleşme Hikayesi

Resim
        İnsan kendini ne zaman kaybeder? Kaybolduğunu fark ettiğinde mi, yoksa uzun zamandır başkası gibi yaşadığını anladığında mı? Ben kaybolmadım. Benim sadece üzerim örtüldü. Farkındalığın Ağır Bedeli Ben normalin aksine her şeyi erken fark edip, kendini o enkazda bırakmayı bile bile seçenlerdenim. Ama ne yalan söyleyeyim; en başındayken olayların bu raddeye geleceğini, kendimin bu hale düşeceğini hiç düşünmedim. Bazen kendime o kadar çok şaşırıyorum ki; "Bunları yapan, bunları düşünen ben olamaz ya" diyorum.  "Değiştir artık bu lanet döngüyü, kendine dön!" diyorum içimden. Her gün ağıtını yaktığım o eski Özlem’e dönmek için daha ne kadar kendinden uzaklaşman gerekiyor? Ama sonra, sırf bu ve bunun gibi derinden acıtan sorulara cevap aramamak için kendimi bu hale getirdiğim aklıma geliyor. Ve kendimi daha derine, en derine gömmeye devam ediyorum. Aynadaki Yabancı: 24 Yaşındaki Enkaz Ben kendimden çoktan gitmişim. Peki, neden hala gideni döndürmeye, bulmaya,...

Kendime borçlu kaldığım hayat

Resim
Kendime borçlu kaldığım hayat metin yazan kadın görseli Bu kafede sipariş vermeye benzemiyor ki, aynısından bi tane daha alabilir miyim? Bu çöp oldu diyesin…           Elimizde ne yazık ki bir tane hayat denen illet var… tam da bu sebeple benim gibi 24 yaşındayken, su gibi akıp, gezip eğlenmeniz gereken en güzel yaşlarınızda gecenin üç buçuğunda oturup böyle ağlayarak, çaresizce yazmamanız için "kendiniz için yaşayın abi…" yaşayın.. Çiçeği sevin, böceği sevin, güneşi sevin, herkesin sıradan deyip önem vermediği şeyleri sevin… ama yaşayın… hissedin…          Hissetmek güzel şeymiş, acınızı da kabullenin iyiyim demeyin, kendinizi bir kalıba sokmaya çalışmayın. Ben o kadar zor zamanları iyiyim ben maskesiyle geçirdim ki en sonunda dönüştüğüm kişi işte bu mezarlıkta yazıyor… başka açıklamaya gerek yok sanırım… o kadar önemliymiş ki o sıradan şeyleri yapmak, şimdi arada sırada tek oksijen kaynağım olan balkona çıktığımda uzakta şehir üstündek...