Kim gerçek, kim sahte?

 

ai ile oluşturulan görsel 

Doğru olanı arıyorum… gerçek olanı arıyorum, esas olanı soruyorum. Ama bu soruların cevaplarını kim verecek? Sen daha hayatındaki insanların gerçek mi sahte mi olduklarını anlayamazken, sana bu soruların cevaplarını kim vermeli? Belki de artık birilerinden beklemeyi bırakıp kendi yolunu kendin çizmeli, yürüyeceğin yolların sorumluluğunu kendin üstlenmelisin. Ama yorgunsun değil mi? Hem de çok yorgunsun. Kendin için kılını kıpırdatacak kadar bile mecalin yok. Seni birinin bu çukurdan sen istemedikten sonra çıkaramayacağını da biliyorsun üstelik. Ne olsun istiyorsun? Gerçekten bu dünyadan gitmeyi, yolu kısaltmayı, gün gün vücudunun yeni tahribatlarını inceleyerek her anını kendine zehir ederek nereye kadar gidilir? Ya da gidilir mi? Ya da değer mi? Ama bir de şu kısmı var… hadi kaldım diyelim, daha doğrusu kalmaya karar verdin. Ne için çabalayacaksın? Zamanında hep verdiğin, ama iş sana gelince ortadan kaybolan insanlara yeniden kapı olabilmek için mi çabalayacaksın? Bir kere bile arayıp sormamış, peşine düşmemiş, seni kaderine terk etmiş eş, dost, akraba için mi çabalayacaksın? Önünde seni bekleyen çiçek bahçeleri vardı da sen mi çabalamadın? 
Kızım artık yeter yeter… yazık ettiğin kendine. Ya siyahsındır ya beyazsındır bu hayatta sen. Asla gri olmadın.. O yüzden artık ya siyah ol ve kop git bu iğrenç sahte dünyadan, ya da kendine bul saçma sapan bir bahane bul ona tutun, hiçbir şey bulamazsan kendin üret ona tutun ve beyaz ol çık şu batağın içinden. Böyle bir gün parçalı bulutlu, bir gün güneşli, bir gün karlı olamazsın. Kendine biraz olsun acımayı öğren artık. Sana senden başkası merhem olmayacak çünkü. Ne kadar yorulsan da senden başkası sırtlayamayacak o yükü. Sen ise zaten yardım beklemeyi çoktan kesmişsin aslında. Sadece içten içe acaba beni kurtarmaya gelen olacak mı denemesi yapıyorsun. Olmayacak. Anla artık bunu, olmayacak. Ya batacaksın ya çıkacaksın ama her ne yaparsan kendin yapacaksın. O saatten sonra eğer dünyada kalmış isen belki hiçbir daha gerçek anlamda gülemeyeceksin, sohbetlere dahil olamayacaksın. Asla boş bakamayacaksın. Her koku sana bir yer, her gördüğün sana bir an, her ürperti sana bir günü andıracak. Bazı günlerde havanın kokusunu yeniden alabildiğin için ağlayacaksın, bazı günlerde nefes alamadığın için duvar seyrederken delirme raddesine gelip kendini camdan dışarı atacaksın var gücünle, kafandaki o iğrenç düşünceler gitsin diye allaha yalvaracaksın. Bir kitap okumak isteyeceksin belki, 30 sayfa daha okuyamadan başın dönmeye miden bulanmaya, beynin zonklamaya başlayacak, odaklanamayacaksın ve okuduğunu anlamadığını fark ettiğinde çok sevdiğin kitapları yerden yere çarpacaksın. Eskiden gün ne kadar berbat olursa olsun içmeden evden çıkmadığın kahveyi anımsayacaksın ve yine o duyguyu, o anları hissetmek yaşamak isteyeceksin bir kahve yapacaksın can havliyle kendine, ama hissedemeyeceksin… kahve fincanında soğuyup gidecek unutulacak o kahve. Saatler sonra olduğu gibi alıp mutfağa götürüp döküp yıkayacaksın ve o esnada bile içinden kendine, hayata, yaşadıklarına isyan edeceksin. Bunu bile layık göremedim kendime, kahve içmeyi bile beceremedim kendim için diyeceksin. Sahi özlem, sen bu dünyada kendin için neyi becerdin? Dur ben cevaplarım, hiçbir şeyi :) sen kendi kendinin katili olmayı becerebildin. Sen, daha yolunun yarısına bile gelmemişken kendinden vazgeçerek intiharını zaten 2 sene önce ettin. Geride kalan bedenin sadece 2 senedir işkence görüyor yine senin tarafından. Belki içindeki organların bas bas bağırıyor sana her gün yeni bir sinyalle. Belki damarların artık tıkandı, sana içeriden var gücüyle vuruyor, belki bir sorun olduğunu hissedersin de kendin için zararın neresinden dönsem kar diyerek bir doktor kapısı çalar mısın diye. Ama sen kendini tüm çağrılara kapatmışsın. İçinden gelen seslerin hepsine sağır olmuşsun. Yavas yavas dışarıdaki seslere de sağırlaşmaya başladın :) kendinden vazgeçerken, kendine sağırlaşırken çok aceleci ve gözükara olan sen, dışarıdan gelen seslere sağırlaşma sürecin bile bir o kadar uzadı. Yine o sesleri dinledin. Ama karşıdaki ne yapar, ne eder, nasıl halleder dedin. Ama oturup da ben tüm sesleri kıstım artık sadece kendi içimden gelen seslere açığım diyemedin. Bir kendine üzülemedin be kızım. Yeryüzünde kendinden başka her şeye üzüldün, bir o zavallı canına üzülemedin. Hak mı etmedim, gerek mi görmedim, yoksa gerek mi görülmedi bilmiyorum ama ben bu dünyaya ait değilim tek bildiğim şey bu. Tek emin olduğum şey bu…

Gözünün önünde insanlar sana yalan söylüyor, rol yapıyor, maske takıyor, görebiliyorsun ama hiçbir şey yapamıyorsun, hiçbir şeyi değiştiremiyorsun. Ve aynı masada oturmaya, aynı rutine dönmeye mecbur kalıyorsun. Ne saçma değil mi?

Belki de en ağır tarafı bu: İnsanların sahte olduğunu görmek değil, gördüğün halde hâlâ onlardan bir şey bekleyen tarafını susturamamak. Çünkü insan yalanı fark ettiğinde hemen kapıyı çarpıp çıkamıyor. Bazen aynı masada oturmaya devam ediyor, aynı insanlara günaydın diyor, aynı hikâyeleri dinliyor. İçinden “Biliyorum” derken dışarıdan hiçbir şey bilmiyormuş gibi davranıyor. İşte insanı asıl yoran şey de bu iki hayatın arasında kalmak oluyor. Bir tarafın her şeyi görüyor, diğer tarafın hayatta kalabilmek için görmemeyi seçiyor. Belki gerçek ve sahte diye ayırmaya çalıştığım şey insanlar değildi yalnızca. Belki ben, kendime karşı ne kadar gerçek kaldığımı da sorguluyordum. Çünkü başkalarının maskesini görmek kolaydı. Zor olan, kendi yüzümde yıllardır taşıdığım maskeyi çıkarmaktı. “İyiyim” maskesini. “Geçer” maskesini. “Ben hallederim” maskesini. Herkesin yükünü taşırken kendi içimde çöken yeri görmezden gelmenin maskesini. İnsan bir noktadan sonra yardım beklemeyi bırakmıyor aslında. Yardımın hangi kapıdan gelmeyeceğini öğreniyor. Aradığında açmayanlardan, yokluğunu fark etmeyenlerden, seni ancak güçlü olduğunda sevenlerden medet ummayı bırakıyor. Bu bir güç gösterisi değil. Bu, geç kalmış bir kabulleniş. Bazı insanlar seni kaybetmekten korkmadı. Çünkü seni hiçbir zaman gerçekten tutmadılar. Bunu kabul etmek can yakıyor. Ama can yakan her şey insanı öldürmüyor. Bazı gerçekler önce içini dağıtıyor, sonra o dağılan yerin içinde sana ait küçücük bir alan açıyor. Belki o alan hemen huzur olmuyor. Belki ilk başta sadece sessizlik oluyor. Kimsenin senden bir şey istemediği, kimseye kendini anlatmak zorunda olmadığın, sadece nefes aldığın bir sessizlik.

Ben hâlâ bu dünyaya ait olup olmadığımı bilmiyorum. Belki de mesele ait olmak değildir. Belki mesele, insanın kendine ait olmayan yerlerden yavaş yavaş çekilmesidir. Kendini ispatlamak zorunda kaldığın masalardan. Acını küçülten insanlardan. Varlığını ancak işlerine geldiğinde hatırlayanlardan. Herkesi anlamaya çalışırken seni anlamaya hiç uğraşmayanlardan. Şimdilik büyük cevaplarım yok. Hayata dair parlak cümlelerim de yok. Sadece şunu biliyorum: Beni bu kadar yoran şey yaşamın kendisi değilmiş her zaman. Bazen beni yoran, yaşamaya çalışırken yanlış insanların arasında kendimi sürekli eksiltmekmiş. Ve belki ilk kez, kendim için yapabileceğim şey dünyayı değiştirmek değil, beni tüketen yerlerden bir adım geri çekilmek. Kim gerçek, kim sahte, hâlâ bilmiyorum. Ama artık herkesin gerçek olup olmadığını çözmek zorunda olmadığımı biliyorum. Bir insanın yanındayken kendimi küçülmüş, görünmez, suçlu ve yalnız hissediyorsam, onun gerçeğinin ne olduğunun da çok önemi yok. Bana iyi gelmiyorsa, bende bıraktığı şey buysa, mesafeyi hak ediyordur. Belki iyileşmek, bir sabah her şeyi unutmak değildir. Belki iyileşmek, kahven soğuduğunda kendine hakaret etmemektir. Otuz sayfa okuyamadığında kitabı yere fırlatmamak, “bugün buraya kadar” diyebilmektir. Bir gün havanın kokusunu alıp ağladığında, o gözyaşını zayıflık saymamaktır. Çünkü bazı günler hayatta kalmak, büyük bir başarı gibi görünmez. Sadece yatağından kalkmak, su içmek, pencereye bakmak, kimseye açıklama yapmadan günü bitirmek olur.

Ve belki insan önce kendine merhem olmaz. Belki önce kendi yarasını daha fazla kanatmamayı öğrenir. Şimdilik bu bile yeterlidir.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Borç Defteri : Kendime Yazılmış

Küllerinden doğmak: Acıyı yakıta çevirme sanatı

İnsan Bir Anda Karanlığa Dönüşmez