Bilerek oldu


   Her şeyi alttan aldıkça neden üzerine bir fazla gelirler? Seni çıldırtmak için mi? Seni çığırından çıkarıp bu sonuç doğrultusunda sen suçlusun diyebilmek için mi? Eğer öyleyse bu normal bir davranış mı? Böyle insanlar yüzünden gerçekten akli dengesi sağlamken delirenler var mı? Çünkü benim kafamdaki bu dönen şeyler yüzünden sinir hastalarından daha fazla sinir krizine giriyorum sanırım. Asla öfke kontrolüm kalmadı. En ufak bir şeyde bile artık o kadar ani tepkiler veriyorum ki bazen kendim bile kendimden korkup kaçmak istiyorum. Bilmiyorum anlıyor musunuz ama bahsettiğim öfke bağırıp çağırıp küfür edip saman alevi misali sönüp gidenlerden değil. Öyle bir şey geliyor ki içime, sanki kocaman bir demir yığınını tek elimle alıp atabilirmişim gibi… koskoca evi yerinden söküp saniyede toz parçalarına döndürebilirmişim gibi… o büyüklüğü nasıl tanımlarım bilmiyorum ama gözünüzü kapatınca "en çok" ne geliyorsa, o çokları hiç edebilecek güçte gibi… İşin en saçma kısmı ise tam olarak şurada başlıyor; sen bunca öfkeyi içinde tek başına dindirmeye çalışırken, sırf kendi öfkenin zararından korktuğun için alttan alıp susmaya çalışırken, nefes al ver saçmalıklarıyla, kalbinin ağzında atıyormuşçasına çarpıntısını hissederken karşındaki insan hala gülüp eğlenerek seni deli etmeye devam ediyor. Sen, sus artık sonuçları iyi olmayacak diyerek dişlerini kırarcasına sıkarak uyarınca da aldığın cevap ne olacak hadi bil bakalım :) sen delirmişsin…:) ne oldu da böyle deli gibi kendini parçalıyorsun, ben ne dedim ki şimdi, öyle dediysem ne olmuş, bu tavırların çok abes vesaire gibi bir ton suçlayıcı saçma sapan anlamsız kelime oyunları. Karşındakinin, artık çığırından çıkardıktan sonra, gösterdiğin tavırlar için olayın sonunda seni suçlayacağını biliyorsun üstelik :) çünkü bu saçmalık defalarca kez yaşanmıştır. İyi ama neden yahu neden? Ben bir türlü cevap veremiyorum, bulamıyorum. Her türlü boktan konuya, insana, olaya akıl erdirdim iyi kötü, empati yaptım, kendince onun da haklı sebepleri vardır dedim. Ama bu konu için ben ne yaparsam yapayım cevap bulamıyorum. Psikolojide bunun bir yeri var mı bilmiyorum doğrusu. Benim bile o kadar garibime gidiyor ki merak edip de araştırıp sonuca ulaşamadığım bir konu olması. Çünkü bunun doğru sorusu nasıl sorulur ben onu da toparlayamadım. Abi insan bilerek neden karşısındaki insanı deli edene kadar uğraşıp sonra aa senin bu tepkin ne ya? diye gülerek sorar ki? Maksadı ne bunun, amacı ne, bakış açısı ne, empatiyi neresinden tutup da kuracağım ben bunun? Kötü düşünmek istemiyorum kendimce basite indirgiyorum psikolojik sorunu vardır şudur budur diye ama böyle kendim elim ayağım titreyerek yazmaya başladığımda aynı zamanda düşünmeye de çalışıyorum, yok ya bu olayda ne kurulacak bir empati ucu bulabiliyorum ne de en ufak bir mantık, gerekçe görebiliyorum. Bilmiyorum bu olay nasıl çözülür, ya da çözülür mü, niyeti anlayabilir miyim, esas olanı görebilir miyim… bilmiyorum. Belki de bu konunun bu kadar zor olması, hiç bir cevap bulamamış olmam, cevabını bulmamdan daha iyidir :) umarım ne demek istediğimi anlamışsındır burada… eğer ki herkesin her şeyi bilerek yaptığını bir şekilde kafamda kurmaktan öteye taşıyıp da haklı çıkarsam, bunu kanıtlarsam işte o zaman bilmem kaçıncı yıkım olur ve en büyük sarsıntı işte o zaman olur… :) ne yazık ki benim temelimde artık sağlam bir tuğla bile kalmadı. Yıkım olduğu takdirde sorgusuz sualsiz, o bahsettiğim toz parçalarına kendim dönüşürüm :)


Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Borç Defteri : Kendime Yazılmış

Küllerinden doğmak: Acıyı yakıta çevirme sanatı

İnsan Bir Anda Karanlığa Dönüşmez