Bilerek oldu
Her şeyi alttan aldıkça neden
üzerine bir fazla gelirler? Seni çıldırtmak için mi? Seni çığırından
çıkarıp bu sonuç doğrultusunda sen suçlusun diyebilmek için mi? Eğer öyleyse bu
normal bir davranış mı? Böyle insanlar yüzünden gerçekten akli dengesi
sağlamken delirenler var mı? Çünkü benim kafamdaki bu dönen şeyler yüzünden
sinir hastalarından daha fazla sinir krizine giriyorum sanırım. Asla öfke
kontrolüm kalmadı. En ufak bir
şeyde bile artık o kadar ani tepkiler veriyorum ki bazen kendim bile kendimden
korkup kaçmak istiyorum. Bilmiyorum anlıyor musunuz ama bahsettiğim öfke
bağırıp çağırıp küfür edip saman alevi misali sönüp gidenlerden değil. Öyle bir
şey geliyor ki içime, sanki kocaman bir demir yığınını tek elimle alıp
atabilirmişim gibi… koskoca evi yerinden söküp saniyede toz parçalarına
döndürebilirmişim gibi… o büyüklüğü nasıl tanımlarım bilmiyorum ama gözünüzü kapatınca "en
çok" ne geliyorsa, o çokları hiç edebilecek güçte gibi… İşin en
saçma kısmı ise tam olarak şurada başlıyor; sen bunca öfkeyi içinde tek başına
dindirmeye çalışırken, sırf kendi öfkenin zararından korktuğun için alttan alıp
susmaya çalışırken, nefes al ver saçmalıklarıyla, kalbinin ağzında
atıyormuşçasına çarpıntısını hissederken karşındaki insan hala gülüp eğlenerek
seni deli etmeye devam ediyor. Sen, sus artık sonuçları iyi olmayacak diyerek
dişlerini kırarcasına sıkarak uyarınca da aldığın cevap ne olacak hadi bil
bakalım :) sen delirmişsin…:)
ne oldu da böyle deli gibi kendini parçalıyorsun, ben ne dedim ki şimdi, öyle
dediysem ne olmuş, bu tavırların çok abes vesaire gibi bir ton suçlayıcı saçma
sapan anlamsız kelime oyunları. Karşındakinin, artık çığırından çıkardıktan
sonra, gösterdiğin tavırlar için olayın sonunda seni suçlayacağını biliyorsun
üstelik :) çünkü bu saçmalık defalarca kez yaşanmıştır. İyi ama neden yahu neden? Ben bir türlü cevap
veremiyorum, bulamıyorum. Her türlü boktan konuya, insana, olaya akıl erdirdim
iyi kötü, empati yaptım, kendince onun da haklı sebepleri vardır dedim. Ama bu
konu için ben ne yaparsam yapayım cevap bulamıyorum. Psikolojide bunun bir yeri
var mı bilmiyorum doğrusu. Benim
bile o kadar garibime gidiyor ki merak edip de araştırıp sonuca ulaşamadığım
bir konu olması. Çünkü bunun doğru sorusu nasıl sorulur ben onu da
toparlayamadım. Abi insan bilerek neden karşısındaki insanı deli edene kadar
uğraşıp sonra aa senin bu tepkin ne ya? diye gülerek sorar ki? Maksadı ne
bunun, amacı ne, bakış açısı ne, empatiyi neresinden tutup da kuracağım ben
bunun? Kötü düşünmek istemiyorum kendimce basite indirgiyorum psikolojik sorunu
vardır şudur budur diye ama böyle kendim elim ayağım titreyerek yazmaya
başladığımda aynı zamanda düşünmeye de çalışıyorum, yok ya bu olayda ne kurulacak
bir empati ucu bulabiliyorum ne de en ufak bir mantık, gerekçe görebiliyorum. Bilmiyorum bu olay nasıl çözülür, ya
da çözülür mü, niyeti anlayabilir miyim, esas olanı görebilir miyim…
bilmiyorum. Belki de bu
konunun bu kadar zor olması, hiç bir cevap bulamamış olmam, cevabını bulmamdan
daha iyidir :) umarım ne demek istediğimi anlamışsındır burada… eğer ki herkesin her şeyi bilerek
yaptığını bir şekilde kafamda kurmaktan öteye taşıyıp da haklı çıkarsam, bunu
kanıtlarsam işte o zaman bilmem kaçıncı yıkım olur ve en büyük sarsıntı işte o
zaman olur… :) ne yazık ki benim temelimde artık sağlam bir tuğla bile kalmadı.
Yıkım olduğu takdirde sorgusuz sualsiz, o bahsettiğim toz parçalarına kendim
dönüşürüm :)

Yorumlar
Yorum Gönder