Ve bu da bir yaşam biçimi
Belki de insanın en büyük yanılgısı, yaşamak için önce her şeyin düzelmesi gerektiğine inanmasıdır. Sanki herkes özür dileyecek, yaralar kapanacak, kayıplar yerine gelecek, insan yeniden eskisi gibi olacak da ondan sonra hayat başlayacak. Oysa bazı şeyler düzelmiyor. Bazı insanlar geri gelmiyor. Bazı kırgınlıkların telafisi olmuyor. Bazı günler, insan kendini toparlamak için değil, sadece daha fazla dağılmamak için uğraşıyor. Ve bu da bir yaşam biçimi. Her hikâye mutlu sonla bitmez. Bazı hikâyeler mutlu sonla değil, insanın kendi acısıyla kavga etmeyi bırakmasıyla biter. “Bunu hak etmedim” diyemediği yerde bile, “Bunun içinde tek başıma kalmayacağım” diyebilmesiyle biter. Çünkü insan bazen kurtulmuyor. Bazen sadece batarken nefes almayı öğreniyor. Bazen yarasını kapatmıyor, onunla birlikte yürümeyi öğreniyor. Belki ben de hâlâ o batağın içindeyim. Hâlâ bazı sabahlar neden uyandığımı bilmiyorum. Hâlâ insanların yüzüne bakıp içlerinden geçen şeyi anlamaya çalışıyorum. Hâlâ sahte olanla gerçek olanın arasındaki çizgide yoruluyorum. Ama artık şunu biliyorum. Her şeyi çözmek zorunda değilim. Herkesi anlamak zorunda değilim. Herkesin beni sevmesini, seçmesini, fark etmesini beklemek zorunda değilim. Bazı kapılar çalınmayacak. Bazı insanlar dönüp bakmayacak. Bazı sorular cevapsız kalacak. Ve insan buna rağmen yaşamayı becerebilir. Belki eskisi gibi gülemez. Belki bir kahvenin tadı eskisi gibi gelmez. Belki bir kitabın otuzuncu sayfasında zihni yine dağılır. Ama kahveyi yine yapar. Kitabı yine eline alır. Pencereyi yine açar. Çünkü bazen hayata tutunmak büyük cümlelerle olmaz. Bazen sadece “Bugün de buradayım” diyebilmektir. Ben size iyileştim demiyorum. Her şey geçti demiyorum. Hatta bazı şeylerin geçeceğine de söz vermiyorum. Ama şunu söylüyorum: İçinde bulunduğun karanlık, senin tamamın değil. Acın senin kimliğin değil. Yorulmuş olman, bitmiş olduğun anlamına gelmiyor. Belki bu hikâye mutlu sonla bitmeyecek. Belki sonunu henüz bilmiyoruz. Ama insan, sonunu bilmediği bir hikâyenin içinde de yaşamayı öğrenebilir. Ve bazen en büyük cesaret, hiçbir şey düzelmemişken bile kendini tamamen terk etmemektir.
Çünkü belki de mesele yeniden eski halimize dönmek değildir. Belki insanın kendine borçlu olduğu şey, eski halini bulmak değil, şu anki halini de yarı yolda bırakmamaktır. İçinde taşıdığı bütün eksiklerle, cevaplanmamış sorularla, bazen kimseye anlatamadığı o ağır günlerle birlikte. Kendini her sabah biraz daha iyi hissetmek zorunda değil. Bazen aynı yerde sayabilir, bazen geri düşebilir, bazen yine her şeyden vazgeçmek isteyebilir. Ama bütün bunların içinde kendine dönüp bakabildiği küçücük bir an bile varsa, belki hayat tam olarak orada devam ediyordur. Çünkü bazı günler yaşam dediğimiz şey ileri gitmek değil, kendinden biraz daha uzaklaşmamaktır.
Yorumlar
Yorum Gönder