Kayıtlar

Ekim, 2026 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Bilerek oldu

Resim
    Her şeyi alttan aldıkça neden üzerine bir fazla gelirler? Seni çıldırtmak için mi? Seni çığırından çıkarıp bu sonuç doğrultusunda sen suçlusun diyebilmek için mi? Eğer öyleyse bu normal bir davranış mı? Böyle insanlar yüzünden gerçekten akli dengesi sağlamken delirenler var mı? Çünkü benim kafamdaki bu dönen şeyler yüzünden sinir hastalarından daha fazla sinir krizine giriyorum sanırım. Asla öfke kontrolüm kalmadı. En ufak bir şeyde bile artık o kadar ani tepkiler veriyorum ki bazen kendim bile kendimden korkup kaçmak istiyorum. Bilmiyorum anlıyor musunuz ama bahsettiğim öfke bağırıp çağırıp küfür edip saman alevi misali sönüp gidenlerden değil. Öyle bir şey geliyor ki içime, sanki kocaman bir demir yığınını tek elimle alıp atabilirmişim gibi… koskoca evi yerinden söküp saniyede toz parçalarına döndürebilirmişim gibi… o büyüklüğü nasıl tanımlarım bilmiyorum ama gözünüzü kapatınca "en çok" ne geliyorsa, o çokları hiç edebilecek güçte gibi… İşin en saçma kısmı ise tam ol...

Kayboldum...

Resim
  Bir gün delirdiğimi düşünmedim. Daha kötüsünü düşündüm. Kendimi kaybettiğimi … Çünkü delirmek aniden olur sanıyordum . Bir düğmeye basılır ve her şey değişir gibi. Oysa benim başıma gelen öyle değildi. Ben yavaş yavaş kayboldum . Bir sabah uyandım, yine bendim. Sesim aynıydı. Yüzüm aynıydı. Ev aynı evdi. Ama içeride bir şey eksikti. İnsan bazen bir eşyasını kaybeder de günler sonra yokluğunu fark eder ya… Ben de kendimi öyle kaybetmişim. Önce heveslerim kayboldu . Sonra sabrım. Sonra bazı insanlara olan inancım. Sonra da sıra bana geldi. En garibi ise bunu yaşarken hiçbir şey anlamamış olmam. Çünkü insan batarken batışını fark etmiyor. Su önce ayak bileğine geliyor. Sonra dizlerine. Sonra beline. Sonra bir bakıyorsun yüzmeyi unutmuşsun. Ben de unutmuşum. Nasıl mutlu olunuyordu? Nasıl heyecan duyuluyordu? Nasıl gelecekle ilgili hayal kuruluyordu? Bilmiyordum. Kafamın içinde aynı anda yüzlerce ses konuşuyordu . Biri geçmişi anlatıyordu. Biri geleceği. Biri korkuları. Biri pişmanl...

◇İkinci Baskı◇

Resim
  ♦♦ Sosyal medya platformunda birini gördüm. Bana benziyordu. Onca süslü nickin içinde gayet zarif duran, yüzeysel laylaylom chat yazılarından farklı bir dili olan yazıları vardı. Saygı çerçevesinde yazıyor, noktalama işaretlerine dikkat ediyor, kelimeleri kısaltmadan kullanmaya özen gösteriyordu. Birkaç kez radarıma takılmış olmasına rağmen özellikle dikkatimi çekmesinin sebebi sanırım buydu. Ben de devamlı metin yazan biri olduğum için noktalama işaretlerine dikkat eder, kelime kısaltması asla yapmaz ve yapanlara sinir olurdum. :) Bir gün isminden yola çıkarak, “Siz de mi yazarsınız?” tarzında bir soru sordum. Çünkü ben kendim kitap yazıyordum ve onun adının “İkinci Baskı” olması bana bir şeyler yazdığını düşündürmüştü. “Ben metin yazmıyorum aslında, daha çok şiir yazıyorum ve seslendiriyorum,” dedi. “Ne güzel,” dedim. “Sonuçta yazıyorsun. Ne yazdığının çok da önemi yok, önemli olan yazabiliyor olmak.” :) Gel zaman git zaman, aynı yayınlarda bulunmaya başladık. Birbirimizi tanım...

Nerede Yanlış Yaptım?

Resim
  Nerede yanl ış yapt ı m? Bu dünyada biraz kaybolmu ş hissediyorum. Sanki buraya ait de ğ ilmi ş im gibi hissediyorum. Bir zamanlar vard ı , sanki çok eskiden kalm ış bir zaman … Ama bir zamanlar öyle güçlüydüm ki … kendime inan ı rd ı m.    Bazen insan hayatını yaşamaz da izler. Sabah olur, insanlar işe gider. Birileri yeni bir eve taşınır, çocuk yapar, evlenir, ayrılır, planlar kurar. Birileri hafta sonu için heyecanlanır. Birileri gelecekle ilgili konuşurken sesinde gerçek bir inanç vardır. Sen ise bütün bunları uzaktan izlersin. Sanki herkesin içinde doğal olarak bulunan bir şey sende eksik kalmış gibi. Hayata karışma becerisi . Bir yere ait olma duygusu. İnsanların “normal” dediği o akışın içine girip, onunla birlikte sürüklenebilme hâli. Dünyaya ait olmamak romantik bir yalnızlık değil, normal insanların normal hayatlarını izlerken kendi hayatına seyirci kalmaktır. En yorucu tarafı da bu belki. Kimse dışarıdan baktığında neyin yanlış olduğunu anlamaz. ...

Ve bu da bir yaşam biçimi

Resim
       Belki de insanın en büyük yanılgısı, yaşamak için önce her şeyin düzelmesi gerektiğine inanmasıdır. Sanki herkes özür dileyecek, yaralar kapanacak, kayıplar yerine gelecek, insan yeniden eskisi gibi olacak da ondan sonra hayat başlayacak. Oysa bazı şeyler düzelmiyor. Bazı insanlar geri gelmiyor. Bazı kırgınlıkların telafisi olmuyor. Bazı günler, insan kendini toparlamak için değil, sadece daha fazla dağılmamak için uğraşıyor. Ve bu da bir yaşam biçimi. Her hikâye mutlu sonla bitmez. Bazı hikâyeler mutlu sonla değil, insanın kendi acısıyla kavga etmeyi bırakmasıyla biter . “Bunu hak etmedim” diyemediği yerde bile, “Bunun içinde tek başıma kalmayacağım” diyebilmesiyle biter. Çünkü insan bazen kurtulmuyor. Bazen sadece batarken nefes almayı öğreniyor. Bazen yarasını kapatmıyor, onunla birlikte yürümeyi öğreniyor. Belki ben de hâlâ o batağın içindeyim. Hâlâ bazı sabahlar neden uyandığımı bilmiyorum. Hâlâ insanların yüzüne bakıp içlerinden geçen şeyi anlamaya çalış...