Kayboldum...

 


Bir gün delirdiğimi düşünmedim. Daha kötüsünü düşündüm. Kendimi kaybettiğimi… Çünkü delirmek aniden olur sanıyordum. Bir düğmeye basılır ve her şey değişir gibi. Oysa benim başıma gelen öyle değildi. Ben yavaş yavaş kayboldum. Bir sabah uyandım, yine bendim. Sesim aynıydı. Yüzüm aynıydı. Ev aynı evdi. Ama içeride bir şey eksikti. İnsan bazen bir eşyasını kaybeder de günler sonra yokluğunu fark eder ya… Ben de kendimi öyle kaybetmişim. Önce heveslerim kayboldu. Sonra sabrım. Sonra bazı insanlara olan inancım. Sonra da sıra bana geldi. En garibi ise bunu yaşarken hiçbir şey anlamamış olmam. Çünkü insan batarken batışını fark etmiyor. Su önce ayak bileğine geliyor. Sonra dizlerine. Sonra beline. Sonra bir bakıyorsun yüzmeyi unutmuşsun. Ben de unutmuşum. Nasıl mutlu olunuyordu? Nasıl heyecan duyuluyordu? Nasıl gelecekle ilgili hayal kuruluyordu? Bilmiyordum. Kafamın içinde aynı anda yüzlerce ses konuşuyordu. Biri geçmişi anlatıyordu. Biri geleceği. Biri korkuları. Biri pişmanlıkları. Ve o kalabalığın içinde benim sesim kayboluyordu. İşte o zaman ilk kez aynaya bakıp şu soruyu sordum: "Ben hâlâ burada mıyım?" Cevap gelmedi. Ayna susuyordu. Ben susuyordum. Oda susuyordu. Sadece içimdeki o görünmez ağırlık büyüyordu. Belki aklımı kaybetmiyordum. Belki olan şey çok daha basitti. Yıllarca herkesi taşıya taşıya, en son kendimi yere bırakmıştım. Ve şimdi dönüp o bıraktığım kişiyi arıyordum. Ama hangi köşeye bıraktığımı hatırlamıyordum (tıpkı hiçbir şeyi hatırlayamadığım gibi) :). Aklımı mı kaybediyordum? Hayır. Belki de ilk kez ne kadar kaybolduğumu fark ediyordum :) Çünkü insanı bazen yaşadıkları değil… Katlandıkları bitiriyor... :)

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Borç Defteri : Kendime Yazılmış

Küllerinden doğmak: Acıyı yakıta çevirme sanatı

İnsan Bir Anda Karanlığa Dönüşmez