TELEFONU TERS ÇEVİRMEYE BAŞLADIM :)
Bugün o titreyen telefonu ters çevirip masaya bırakıyorum. Ekranın o sinir bozucu, durmaksızın parlayan ışığı nihayet karanlığa gömülüyor. Ne o kaçırılan aramalar mesajlar umurumda artık, ne de hakkımda kurulacak “Gamsızlaştı, eskisi gibi değil” cümleleri… (İnsan gamsızlaşmıyor oysa, sadece depo tamamen patlıyor ama bunu kimseye anlatamazsın.) İnsanın kendi hayatına geç kalmışlığını fark ettiği o sarsıcı an var ya, işte o saniyeden sonra, dışarıdan gelen hiçbir sesin, kimsenin ne düşündüğünün en ufak bir hükmü kalmıyor. Anlaşılmak… Upuzun bir yolu yıllarca sırtında tonlarca yükle, yanlış yönlerde yürümüş bir kadın için artık masallardan kalma çok lüks bir beklenti. Ben o lüksü çoktan rafa kaldırdım.
Masadaki O Soğuk Fincan ve Kapatılan Kapaklar
Şimdi, saatler önce doldurulmuş ama bir yudum bile alınamadığı için buz tutmuş kahvemden son bir yudum alıyorum. Tadı acı, evet, ama en azından sahte değil. Günler boyunca kapağı açılmamış, toz bağlamış o laptopun klavyesine ellerimi koyuyorum. Sanki ilk defa yazı yazacak yabancı bir el gibi titriyor parmaklarım. Biliyor musunuz, insan her şeyi ertelerken en çok kendini erteliyormuş. Başkalarının yangınını söndürmek için kendi evinin tuğlalarını söküp götüren biri, günün sonunda elinde kalan kül yığınıyla baş başa kalıyor. Ve etraftakiler şaşkınlıkla soruyor: “Neden yardım etmiyorsun artık, niye böyle oldun?” Çünkü edemiyorum arkadaşım. Çünkü içimdeki o kibrit çoktan bitti.
Ömrü Tersten Okumak
Hani derler ya hayat düz bir çizgidir, doğarsın, büyürsün, yaşarsın… Benimki biraz tersten işledi galiba. Biz ömrü en baştan yaşlanarak, en ağır yükleri çocuk yaşta omuzlayarak bitirdik. Şimdi, her şeyi tüketmiş, geride sadece kırık dökük anılar ve bir avuç yorgunluk bırakmış bir halde, o klavyenin tuşlarıyla yeniden başlamaya çalışıyoruz. Bu bir zafer yürüyüşü falan değil. "Küllerimden yeniden doğdum" safsatasını da kimse beklemesin benden, midem bulanıyor öyle ucuz kişisel gelişim klişelerinden :) ilk yazılarımda büyük bir hırsla, azimle bir yerlere gelmekten, yükü yakıt yapmaktan falan bahsediyordum. Artık kalmadı o hırs da savaş da :) benim çünkü bu dünyayla da kendimle de olan savaşım bitti. Bu sadece, enkazın ortasında oturup eline kalemi ya da bu devirde o hırsla kırarcasına tuşlara basabilme mecburiyeti. Daha doğrusu, başka çaresi kalmadığını anlayan birinin sessiz itirafı.
Baştan Başlamanın O Garip Hafifliği
Telefon sessizde. Masada soğuk bir kahve. Zihnimde artık susmak bilmeyen ama en azından nihayet kendine dürüst olan o ses… Artık hiç kimseye bir şey kanıtlamak zorunda olmamak ne büyük bir özgürlükmüş meğer, insan kaybedince anlıyor. Eğer siz de bir gün o telefonu ters çevirip masaya bırakırsanız, korkmayın, dünya yıkılmıyor. Sessizde kullanın telefonunuzu mesela ben gibi, tüm uygulama bildirimlerinizi kapatın, sadece siz ulaşmak istediğinizde ve ulaşılmak istediğinizde ulaşabilsin insanlar size. İnanın siz olmadan da oluyormuş. Siz kafayı yeme derecesine gelmeden de insanlar kendi ihtiyaçlarını siz yapmayınca yapacak birilerini buluyormuş. Hatta öyle ki; bir zamanlar sizden habersiz tek bir işlem yapmayan insanlar artık işlemleri yaparken size haber dahi vermemeye başlıyorlar :) nasılsa sana söylese de bir işlerine yaramayacaksın çünkü… Sadece dışarıdaki o gürültülü tiyatro bitiyor ve sahne, nihayet gerçek sahibine kalıyor. Kırık dökük parçalarla da olsa… Oradan devam edeceğiz. Zaten başka ne yolumuz var ki? :)

Yorumlar
Yorum Gönder