◇İkinci Baskı◇
♦♦
Sosyal medya platformunda birini gördüm. Bana benziyordu. Onca süslü nickin içinde gayet zarif duran, yüzeysel laylaylom chat yazılarından farklı bir dili olan yazıları vardı. Saygı çerçevesinde yazıyor, noktalama işaretlerine dikkat ediyor, kelimeleri kısaltmadan kullanmaya özen gösteriyordu. Birkaç kez radarıma takılmış olmasına rağmen özellikle dikkatimi çekmesinin sebebi sanırım buydu. Ben de devamlı metin yazan biri olduğum için noktalama işaretlerine dikkat eder, kelime kısaltması asla yapmaz ve yapanlara sinir olurdum. :) Bir gün isminden yola çıkarak, “Siz de mi yazarsınız?” tarzında bir soru sordum. Çünkü ben kendim kitap yazıyordum ve onun adının “İkinci Baskı” olması bana bir şeyler yazdığını düşündürmüştü.
“Ben metin yazmıyorum aslında, daha çok şiir yazıyorum ve seslendiriyorum,” dedi. “Ne güzel,” dedim. “Sonuçta yazıyorsun. Ne yazdığının çok da önemi yok, önemli olan yazabiliyor olmak.” :) Gel zaman git zaman, aynı yayınlarda bulunmaya başladık. Birbirimizi tanıma fırsatı bulduk diyemeyeceğim. Çünkü kendisi de ben de gayet güzel maske takmayı öğrenmiş insanlarız. “Nasılsın? “İyiyim.” Her zaman aynı maske. Daim olsun, yaşamaya çalışıyoruz havaları… Kimdir, nedir, ne yapar bilmiyorum. Ama bir şey vardı. Örneğin adının “İkinci Baskı” olması ama kitapla hiçbir alakası olmayışı… Kendime benzettiğim bu karanlık profili merak edip profiline girdim. Diyeceksiniz ki, “Ne var bunda?” Öyle değil işte. Ben son iki senedir hiçbir şeyi merak etmeyen, arkadaş olduğum insanlara ismini bile sormayan, zaten “İkinci Baskı” dememden de anlaşılıyordur, burada da isim sormamışım :), profiline girip “Acaba ne paylaşmış?” diye bakmayan, insanlarla ve hayatla bağını çoktan koparmış bir insanım.
Velhasıl, bu profile baktım. Profilin biosundaki yazı dikkatimi çekti. Öyle sıradan, rastgele, havalı durmak için yazılmış bir cümle değildi. “Ortalama ömrümün artakalan son çeyreği. Hoş geldin sen…” Çok acayiptir ki ben bunu günlerce düşündüm. Altında yatan anlamı merak ettim. Kendimce sordum, cevapladım, doğruladım. Sonra yine bozup baştan düşündüm. “Saçmalama Özlem, daha neler,” bile dedim kendi kendime. :) Sanki yazı, ortalama insan ömrünü dört bölüme ayırıyor gibiydi. Ömrünün son çeyreğine geldiğini, yani hayatının bundan sonraki kısmının artık daha sınırlı olduğunu söylüyor gibiydi. “Hoş geldin sen” ifadesi de bana sıradan bir sosyal medya jargonu gibi gelmedi. Son dönemde hayatına giren birine hitap ediyor olabilir diye düşündüm. “Son çeyrek” ifadesinin içinde yaş alma, geçmişe bakma ve zamanın azaldığını hissetme duygusu var gibi geldi önce. Sonra kendi kendime, “Saçmalama Özlem. Gencecik adam, niye böyle bir senaryo ürettin ki? Saçma,” dedim. Ya da belki bunun böyle olmaması için içten içe ettiğim bir yakarışın tepkisiydi bu. Bilmiyorum. :) Kendim kırk odalı bir zihne sahip olduğum için hiç susmayan beynimin içindeki sorguların ve uğultuların biraz daha artması da kaçınılmazdı haliyle. Sormak istedim kendisine. Defalarca yazdım, sildim. Yazdım, sildim. “Profilindeki yazı biraz hayatının muhasebesini yapıyormuşsun gibi hissettirdi. Lütfen bana paranoyak olduğumu ve hiçbir anlamı olmadığını söyle. :) İyi misin?” Bir türlü gönderemedim. Belki alacağım cevaptan korktum. Belki de tamamen kendi zihnimde ürettiğim bir hayalin karşısındaki insanı kırıp dökebileceğini düşündüm. Belki ikisi de. Bilmiyorum. Konuyu nereye bağlayacaksın diye soracak olursanız da hiçbir yere. :) Hem ben bağımsızlığa bu kadar imrenirken neden her satırında duygular barındıran bu yazıyı illa bir yere bağlayıp bağımlı hâle getireyim ki? :) (Kesin yazacak bir sonuç paragrafı bulamadı, edebiyat yaptı demeyin. Hissederim. 👀) Yani bir yere bağlayacak olursak… Bunca yüzeysel, sadece boş vakitlerde girilip çıkılan topluluğun içinde bazen kendine benzeyen nadir bir parça görünce insan ister istemez düşünüyor, sorguluyor. İki bin kişinin içinde belki yirmi kişi çıkmıştır.
O yirmi kişinin de on beşi sadece girip “Acaba sayfa nedir, nasıldır?” diye görsele bakıp çıkmıştır. Bu yazının başrolü, namıdiğer “İkinci Baskı :)” gibi gerçekten ne anlatıyor, neyi çağrıştırıyor diye okumaya çalışan insanların sayısı belki gerçekten üç ya da beştir. Ve eminim ki bu insanlar hiçbir zaman benim her zaman imrendiğim o topluluğun insanları değillerdi. Hani şu “Bugün ne yesek, ne içsek, ne izlesek? Şu, şunun kocasını almış. Bu, bunun bilmem nesini ne yapmış?” diye dedikodunun peşinden koşan insanlar var ya… Ben onları hâlâ kıskanıyorum. Evet, yanlış okumadınız. Hâlâ kıskanıyorum. :) Bunu söylediğim zaman insanlar genelde “Saçmalama, farkındalık güzeldir,” falan diyorlar. Alakası yok.
Ben o topluluğa karışıp böyle ot gibi bir hayat yaşamayı gerçekten çok isterdim. Üstelik bunu bir kez daha söylüyorum: Onları kıskanıyorum. :) Çünkü benzer bir sorunu yaşamıyorsan başkasının sorunları da çoğu zaman umurunda olmuyor. Dolayısıyla o konuyla ilgili bir şey okumak, dinlemek, araştırmak insanın aklına bile gelmiyor. Belki de bu yüzden “İkinci Baskı”nın profilinde yazan, “Ortalama ömrümün artakalan son çeyreği. Hoş geldin sen…” cümlesi benim için bu kadar büyük bir merak ve araştırma konusu oldu. Eğer gerçekten yüzeysel bir insan olsaydı, muhtemelen herkesinkine benzeyen, tabiri caizse kamyon arkası bir cümle olurdu. Hani Kızılay dağıtmış gibi, birbirinden farklı profillerde tekrar tekrar karşılaştığımız o cümlelerden biri… Ama bu yazının gelişinden, duruşundan, hatta bıraktığı histen bile bana kalırsa başka bir şey anlatıyor. Muhtemelen yaşanmış bir hikâyenin bıraktığı enkazdan sonra, acı bir tebessümle söylenmiş kısa bir cümle gibi. :) Tabii bu tamamen benim düşüncem. Altından bambaşka bir şey de çıkabilir. Hiçbir anlamı olmayan, bizim “yüzeysel” dediğimiz cümlelerden biri de olabilir.
Hiç sanmıyorum ama… İhtimal, ihtimaldir. Fakat bu yazıda anlatmak istediğim şey aslında ne o cümle ne de o insan. Bunca zamandır yazdığım ve insanların beni gerçekten şeffaf biçimde görebilecekleri tek yer olan yazılarımı, “Bunun altında ne anlam yatıyor?” diye gerçekten beni anlamak, beni görmek, beni duymak için okuyan insanların benim için yaptıkları şeyin ne kadar büyük olduğunu belki kendilerinin bile bilmediğini anlatmak istiyorum. Ve bir bakıma bunun için teşekkür etmek istiyorum. Çünkü günümüzde bir insana “Bir sorunum var,” dediğin zaman, gerçi çoğu zaman denmiyor bile, konu herhangi bir şekilde açıldığında karşılığında çoğunlukla şunu duyuyorsun: “Anladım. Benim de şöyle bir sorunum var…” Yani aslında sana, “Senin sorunun benim umurumda değil. Benim de bu sorunum var,” deniyor. Ama o azınlıkta kalan başka insanlar var. “Benim de sorunum var zaten, bir de bunun sorununu okumayayım,” demek yerine; “Bu kişi ne yaşıyor?” “Bu kişinin sorunu ne?” “Ne ile mücadele ediyor?” “Neyi çözmeye çalışıyor?” “Neyi göstermeye, neyi anlatmaya çalışıyor?” diye merak eden insanlar… Yazının üzerinde görüneni değil, içeride yatan gerçek insanı merak edip okuyanlar. Onlar iyi ki varlar. Gerçekten iyi ki varlar. :)
Ve hiç unutmam… Benim hastane travmamdan sonra, annemin bir işi dolayısıyla hastane bahçesinde onun işinin bitmesini bekliyordum. O dönem hastane benim için sadece bir bina değildi. İçinde bulunduğum her dakika başka bir şeyi tetikleyebilecek kadar ağır bir yerdi. İkinci baskı, benim dinlediğim tarz müziklerle hiç alakası olmadığı hâlde sırf ben vakit geçirebileyim, canım sıkılmasın, kafam bir şeye takılmasın diye kendi listesini değiştirip benim dinlediğim o duygusuz, laylaylom şarkıları açmıştı. Belki dışarıdan bakıldığında küçücük bir şeydi. Ama benim için değildi. Çünkü bazen insanın hayatında büyük cümlelerden çok, birinin senin için yaptığı küçücük bir değişiklik kalıyor. Belki bir gün sosyal medyadan gidebiliriz. Belki bir daha hiç konuşmayabiliriz. Belki gerçek hayatta birbirimizi hiçbir zaman gerçekten tanımayacağız. Birbirimizi görmeyecek, duymayacak, hatta birbirimizin hayatında bir daha hiçbir şekilde karşılaşmayacağız. Ama bunların yaşanmış olması gerçeğini değiştirmiyor. Orası her ne kadar sosyal medyada olsa da… Yaşananlar gerçekti.
Ve ben, hafızam tam anlamıyla sıfırlanana kadar, en değerli anılarımın arasında onları gözü yaşlı bir tebessümle hatırlamaya devam edeceğim. :) Çünkü bazı insanlar hayatımıza kalıcı olmak için girmez. Bazen sadece bir cümle bırakırlar. Bazen bir şarkı. Bazen bir profil yazısı. Bazen de hiç farkında olmadan, tam da insanın kendisini en yalnız hissettiği yerde, “Ben seni gördüm,” der gibi bir iz bırakırlar. Belki mesele hiçbir zaman “İkinci Baskı”nın ne demek istediğini öğrenmek değildi. Belki mesele, benim o cümlede kendimden bir şey bulmuş olmamdı.

Yorumlar
Yorum Gönder