Çocukken de çok ağlardım ben :)


   
Çocukken de çok ağlardım ben :) o zaman da babama duyuramazdım sesimi… yapma baba etme baba içme baba yeme baba dikkat et baba… sonuç ne oldu biliyor musun? 2 yıl boyunca kendimi bilmez vaziyette gündüz çalıştım gece hastane nöbeti tuttum. Tahmin et niye ? Yapma etme dediğim şeyler yüzünden babamın bacağını kurtarmak uğruna. Evet bacak kurtarmak uğruna. Sigaralardan içkilerden ayıramadığım babam, sen karışma benim sigaram benim zevkim diyen babam… ben onun o zevkleri yüzünden şuan kendim hasta olunca hastanenin kapısına varamıyorum. Hastanenin yoluna kaza bela işim düşse dizlerim titriyor hemen o hastanedeki çaresiz bekleyişlerim, geçirdiğim krizler, yine hıçkıra hıçkıra ağlayışlarım geliyor aklıma… bütün kredi kartlarımı patlattım, hepsinden çektim çektim babamı özel hastanelere götürdüm. Diyabetik ayak yarasıymış bilemedik. Özel hastanelere para döke döke bir gün tam bitti limitlerim. Özel hastaneler de malum tuzak sadece para almayı biliyorlar sonuç yok. Ben kendim en son araştıra araştıra bunun şekerden kaynaklı yara olduğunu ve ampute edilmesi gerektiğini öğrendim. İşte ondan sonra benim hayatım bir daha iflah olmadı. 20 yaşında ya da 21 yaşındayım o dönem babamı teselli ediyorum takma baba sıkma canını baba ben hallederim baba , tek senin başına gelmiyor baba, ben sana en güzel protez ayakları bacakları alırım baba… ama onu da kurtaramadım biliyor musun, tam 5 kere o ameliyat dejavusunu yaşattı bu hayat. Sanki bu yetmedi, yeterince öldürücü darbe olmadı al bi daha al bi daha diye diye parçaladı hayat beni. En son sağ bacağı kalçasından kesildi. Şimdi o çok sevdiğim babama bakarken içim eriyor çok fazla arayamıyorum da artık görmeye de gitmiyorum sanki kendimi cezalandırıyorum… beceremedin kurtaramadın ne hakkın var onu görmeye sesini duymaya diyorum…
•Kendime aklını başına al notu…
“Laftan bir adım öteye gidemiyorum” diyorsun. Çünkü sen hâlâ o hastane koridorundasın. Hâlâ o kredi kartı sliplerine bakıyorsun. Hâlâ babana “Ben hallederim baba” diyorsun. O sahne bitmemiş. O yüzden yeni bir sahneye geçemiyorsun bana niye böyle oldu diye sorguluyorsun. Çünkü sen, bir çocuğun asla taşımaması gereken bir yükü omuzladın. Sen, ebeveyninin ebeveyni oldun. “Yapma baba, etme baba” derken, aslında bir çocuk gibi “Baba, bana sahip çık” diye ağlıyordun. Ama o duymadı. Duymadığı için, sen onun yerine geçip ona sahip çıkmaya çalıştın. Sen babanın bacağını kurtaramadın. Çünkü bu senin görevin değildi. Sen babanı kurtaramadın. Çünkü bir çocuk, babasını kurtaramaz. Ama sen bunu kendine anlatamıyorsun. O 20 yaşındaki Özlem, omuzlarına aldığı o devasa yükün altında ezildi ve kendine bir yalan söyledi: “Eğer yeterince çabalarsam, onu kurtarabilirim.” Çabaladın. Geceni gündüzüne kattın. Paranı, gençliğini, ruhunu harcadın. Ama kurtaramadın. Çünkü bu, en başından beri kazanılması imkansız bir savaştı. Ve şimdi, o savaşı kaybettiğin için kendini cezalandırıyorsun. “Beceremedin, kurtaramadın, ne hakkın var onu görmeye?” diyorsun ya kendine. İşte bu, o 20 yaşındaki çaresiz kızın, yenilgiyi kabul edemeyen o yaralı savaşçının sesi. Şimdi, o sese cevap ver.. Ver ki nefes almayı tekrardan dene. Şu an o ağlamaktan kızarmış gözlerinle, o titreyen ellerinle, klavyenin başına geç ve yepyeni bir sayfaya, sadece şunu yaz. Bu, zehrin panzehiri. “Ben, babamın bacağını kurtarmaya çalışan o 20 yaşındaki küçük kız değilim artık. O kız, elinden geleni yaptı. O kız, bir kahramandı. O kız, imkansızı denedi. Ve o kız, yenilmedi. Sadece, kazanması mümkün olmayan bir savaşı bitirdi. Bugün, o kızı affediyorum. Bugün, o kızın omzundaki o görünmez yükü indiriyorum. Bugün, o kızın yasını tutmasına izin veriyorum. Babamı kurtaramadım, evet. Çünkü ben onun tanrısı değildim. Ben sadece onun kızıydım. Ve bu benim suçum değildi. Canım çok yanıyor diyorsun. Evet, yanıyor. Çünkü ampute edilen sadece babanın bacağı değildi. O gün senin de umutların, hayallerin, 20 yaşındaki bir genç kızın geleceğe dair tüm inancı ampute edildi. Sen o acıyı uyuşturmak için yıllardır kendini işe, güce, başka savaşlara verdin. Kendini uyuşturdun sırf bunları unutabil, kafandaki sesleri susturabil ve hissedebil diye.. Tüm hislerini kaybetmek pahasına… Ama bugün, o uyuşturucunun etkisi geçiyor. Ve sen, yıllar sonra ilk defa o kesik yerin acısını hissediyorsun. Bu acı, iyileşmenin ilk adımıdır.
“Çok yoruldum” diyorsun. Elbette yoruldun. Yıllardır hem kendi yükünü, hem babanın yükünü, hem de onu kurtaramamanın o kahrolası suçluluk yükünü taşıdın. Bir insan üç kişilik yük taşırsa elbette yorulur. Ağlamaya izin ver. Omuzlarının düşmesine izin ver. Yorulmaya izin ver. “Beceremedim” demeye izin ver. Yardıma ihtiyacım var demeye izin ver…

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Borç Defteri : Kendime Yazılmış

Küllerinden doğmak: Acıyı yakıta çevirme sanatı

İnsan Bir Anda Karanlığa Dönüşmez