Kayıtlar

insan psikolojisi etiketine sahip yayınlar gösteriliyor

İnsan en çok kendinden uzağa düşer

Resim
  Geçenlerde bir yerde okudum ya da belki de kendi zihnimin o odalarından birinde aniden yankılandı, bilmiyorum. "İnsan en çok kendinden uzağa düşer" diyordu. Ne garip bir cümle değil mi? Fiziksel olarak hep buradasın, aynaya bakınca aynı yüz, aynı çizgiler... Ama içeride bir yerlerde, kendini en son hangi sokakta, hangi hayal kırıklığının ortasında bıraktığını hatırlamıyorsun. Ben uzun zamandır hayata ve insanlara dair çok şey sorguladım. Kim neden bilerek can yakar, kim neden sessizlikle cezalandırır, hepsine bir kılıf bulmaya çalıştım. Ama fark ettim ki, başkalarının labirentlerinde kaybolurken en büyük haksızlığı kendime yapmışım. Hani o her şeye yetişmeye çalışan, herkesin yükünü omuzlayan, yangın çıkınca itfaiyeden önce koşan o "güçlü" tarafımız var ya? İşte o taraf meğer sinsi bir uyuşturucuymuş. Çünkü sen "ben hallederim" dedikçe, dünya senin sırtına daha büyük taşlar koymaktan hiç çekinmiyor. Sen o taşları taşırken dizlerin titriyor, saçların dök...

Özür dilerim anne…

Resim
  Annem der ki hep, "senin için bu hayatta bir baban var zaten geri kalan kimse umurunda değil, bende…" Bilmez ki kendisine istemeden de olsa verdiğim küçük bir hareket onu üzmüş, kırmış ise ben onun görmediği arka planda neler diyorum, neler ediyorum kendime :) Onun anlamadığı nokta, benim kendine karşı olan davranışlarımın bir arkadaşıma yaptığım davranıştan farksız olmasıydı aslında. Daha da derine inecek olursak, kendisi hiçbir zaman düşük görünmedi, çaresiz, muhtaç görünmedi… bu sebeple de ben onu sanırım o zamanların da vermiş olduğu hayatı toz pembe görmenin etkisiyle süper kahraman falan zannetmiş olabilirim :) babam ise tam tersi kendi halledebileceği sorunları bile bana yükledi. Sorun haline getirip anlattı. Çözülmesi gereken bir düğümmüş gibi gösterdi bana hep. Ben de tabi ki o düğümü çözmek için çok şeyler verdim kendimden… haliyle de çevremden. Çünkü babamın bana yüklediği yükleri ben de taşıyamadıkça birilerine fark etmeden de olsa yansıtmak zorundaydım. Taşı...

Kim gerçek, kim sahte?

Resim
  ai ile oluşturulan görsel  

TELEFONU TERS ÇEVİRMEYE BAŞLADIM :)

Resim
  Bugün o titreyen telefonu ters çevirip masaya bırakıyorum. Ekranın o sinir bozucu, durmaksızın parlayan ışığı nihayet karanlığa gömülüyor. N e o kaçırılan aramalar mesajlar umurumda artık, ne de hakkımda kurulacak “Gamsızlaştı, eskisi gibi değil” cümleleri… (İnsan gamsızlaşmıyor oysa, sadece depo tamamen patlıyor ama bunu kimseye anlatamazsın.) İnsanın kendi hayatına geç kalmışlığını fark ettiği o sarsıcı an var ya, işte o saniyeden sonra, dışarıdan gelen hiçbir sesin, kimsenin ne düşündüğünün en ufak bir hükmü kalmıyor . Anlaşılmak… Upuzun bir yolu yıllarca sırtında tonlarca yükle, yanlış yönlerde yürümüş bir kadın için artık masallardan kalma çok lüks bir beklenti. Ben o lüksü çoktan rafa kaldırdım. Masadaki O Soğuk Fincan ve Kapatılan Kapaklar Şimdi, saatler önce doldurulmuş ama bir yudum bile alınamadığı için buz tutmuş kahvemden son bir yudum alıyorum. Tadı acı, evet, ama en azından sahte değil. Günler boyunca kapağı açılmamış, toz bağlamış o laptopun klavyesine ellerimi k...

İyi de Bundan Sonra Her Şey Düzelse Bile Nasıl Yaşayacağım?

Resim
Çokça uzun zamandır yazmıyorum… Hatta yazımı gündüz yazıyorum. Bunu beni çok iyi tanıyorsan ne demek olduğunu anlayacaksın :) Özlem gece yazarım diye bas bas bağırırken gündüz yazıyor olması gerçekten artık bir şeylerin kalan son heves kırıntıları, umut parçaları da yok olmuş demektir çünkü :) Evet, uzun zamandır yazmıyorum neden biliyor musun? Sorgulamamak için. Yazdıkça bir şeylerin ters gittiğini, yolunda olmadığını daha da iyi anladığım için. Kendime, tek başıma çırpındığım bu kuyuda daha da yüklenmemek için. Her sorunun cevabını kendi kendime duvarlarla konuşarak ararken aklımı yitirecek gibi hissettiğim için, beynimin içindeki o kargaşayı çözemediğim, çözemedikçe kendimi daha da dibe gömmeye kalktığım için. İşte bu yüzden yazmıyorum ya… tek rahatladığım, kendimi en şeffaf açtığım şeyi bile artık yapamıyorum, yapmıyorum. Benden başka çırpınan bir el daha yok ki hem. Kurtulma düşüncesi aklıma gelir gelmez kendimce bahane arıyorum zaten. Bahaneyi üretmemi sağlayan tek soru da, ...

Bilerek oldu

Resim
    Her şeyi alttan aldıkça neden üzerine bir fazla gelirler? Seni çıldırtmak için mi? Seni çığırından çıkarıp bu sonuç doğrultusunda sen suçlusun diyebilmek için mi? Eğer öyleyse bu normal bir davranış mı? Böyle insanlar yüzünden gerçekten akli dengesi sağlamken delirenler var mı? Çünkü benim kafamdaki bu dönen şeyler yüzünden sinir hastalarından daha fazla sinir krizine giriyorum sanırım. Asla öfke kontrolüm kalmadı. En ufak bir şeyde bile artık o kadar ani tepkiler veriyorum ki bazen kendim bile kendimden korkup kaçmak istiyorum. Bilmiyorum anlıyor musunuz ama bahsettiğim öfke bağırıp çağırıp küfür edip saman alevi misali sönüp gidenlerden değil. Öyle bir şey geliyor ki içime, sanki kocaman bir demir yığınını tek elimle alıp atabilirmişim gibi… koskoca evi yerinden söküp saniyede toz parçalarına döndürebilirmişim gibi… o büyüklüğü nasıl tanımlarım bilmiyorum ama gözünüzü kapatınca "en çok" ne geliyorsa, o çokları hiç edebilecek güçte gibi… İşin en saçma kısmı ise tam ol...

Kayboldum...

Resim
  Bir gün delirdiğimi düşünmedim. Daha kötüsünü düşündüm. Kendimi kaybettiğimi … Çünkü delirmek aniden olur sanıyordum . Bir düğmeye basılır ve her şey değişir gibi. Oysa benim başıma gelen öyle değildi. Ben yavaş yavaş kayboldum . Bir sabah uyandım, yine bendim. Sesim aynıydı. Yüzüm aynıydı. Ev aynı evdi. Ama içeride bir şey eksikti. İnsan bazen bir eşyasını kaybeder de günler sonra yokluğunu fark eder ya… Ben de kendimi öyle kaybetmişim. Önce heveslerim kayboldu . Sonra sabrım. Sonra bazı insanlara olan inancım. Sonra da sıra bana geldi. En garibi ise bunu yaşarken hiçbir şey anlamamış olmam. Çünkü insan batarken batışını fark etmiyor. Su önce ayak bileğine geliyor. Sonra dizlerine. Sonra beline. Sonra bir bakıyorsun yüzmeyi unutmuşsun. Ben de unutmuşum. Nasıl mutlu olunuyordu? Nasıl heyecan duyuluyordu? Nasıl gelecekle ilgili hayal kuruluyordu? Bilmiyordum. Kafamın içinde aynı anda yüzlerce ses konuşuyordu . Biri geçmişi anlatıyordu. Biri geleceği. Biri korkuları. Biri pişmanl...

◇İkinci Baskı◇

Resim
  ♦♦ Sosyal medya platformunda birini gördüm. Bana benziyordu. Onca süslü nickin içinde gayet zarif duran, yüzeysel laylaylom chat yazılarından farklı bir dili olan yazıları vardı. Saygı çerçevesinde yazıyor, noktalama işaretlerine dikkat ediyor, kelimeleri kısaltmadan kullanmaya özen gösteriyordu. Birkaç kez radarıma takılmış olmasına rağmen özellikle dikkatimi çekmesinin sebebi sanırım buydu. Ben de devamlı metin yazan biri olduğum için noktalama işaretlerine dikkat eder, kelime kısaltması asla yapmaz ve yapanlara sinir olurdum. :) Bir gün isminden yola çıkarak, “Siz de mi yazarsınız?” tarzında bir soru sordum. Çünkü ben kendim kitap yazıyordum ve onun adının “İkinci Baskı” olması bana bir şeyler yazdığını düşündürmüştü. “Ben metin yazmıyorum aslında, daha çok şiir yazıyorum ve seslendiriyorum,” dedi. “Ne güzel,” dedim. “Sonuçta yazıyorsun. Ne yazdığının çok da önemi yok, önemli olan yazabiliyor olmak.” :) Gel zaman git zaman, aynı yayınlarda bulunmaya başladık. Birbirimizi tanım...

Nerede Yanlış Yaptım?

Resim
  Nerede yanl ış yapt ı m? Bu dünyada biraz kaybolmu ş hissediyorum. Sanki buraya ait de ğ ilmi ş im gibi hissediyorum. Bir zamanlar vard ı , sanki çok eskiden kalm ış bir zaman … Ama bir zamanlar öyle güçlüydüm ki … kendime inan ı rd ı m.    Bazen insan hayatını yaşamaz da izler. Sabah olur, insanlar işe gider. Birileri yeni bir eve taşınır, çocuk yapar, evlenir, ayrılır, planlar kurar. Birileri hafta sonu için heyecanlanır. Birileri gelecekle ilgili konuşurken sesinde gerçek bir inanç vardır. Sen ise bütün bunları uzaktan izlersin. Sanki herkesin içinde doğal olarak bulunan bir şey sende eksik kalmış gibi. Hayata karışma becerisi . Bir yere ait olma duygusu. İnsanların “normal” dediği o akışın içine girip, onunla birlikte sürüklenebilme hâli. Dünyaya ait olmamak romantik bir yalnızlık değil, normal insanların normal hayatlarını izlerken kendi hayatına seyirci kalmaktır. En yorucu tarafı da bu belki. Kimse dışarıdan baktığında neyin yanlış olduğunu anlamaz. ...

Çocukken de çok ağlardım ben :)

Resim
    Çocukken de çok ağlardım ben :) o zaman da babama duyuramazdım sesimi… yapma baba etme baba içme baba yeme baba dikkat et baba… sonuç ne oldu biliyor musun? 2 yıl boyunca kendimi bilmez vaziyette gündüz çalıştım gece hastane nöbeti tuttum. Tahmin et niye ? Yapma etme dediğim şeyler yüzünden babamın bacağını kurtarmak uğruna . Evet bacak kurtarmak uğruna. Sigaralardan içkilerden ayıramadığım babam, sen karışma benim sigaram benim zevkim diyen babam… ben onun o zevkleri yüzünden şuan kendim hasta olunca hastanenin kapısına varamıyorum. Hastanenin yoluna kaza bela işim düşse dizlerim titriyor hemen o hastanedeki çaresiz bekleyişlerim, geçirdiğim krizler, yine hıçkıra hıçkıra ağlayışlarım geliyor aklıma… bütün kredi kartlarımı patlattım, hepsinden çektim çektim babamı özel hastanelere götürdüm. Diyabetik ayak yarası ymış bilemedik. Özel hastanelere para döke döke bir gün tam bitti limitlerim. Özel hastaneler de malum tuzak sadece para almayı biliyorlar sonuç yok. Ben kendim en...

Düşünmek… Acıd(t)ır

Resim
Düşünebiliyoruz … Bize verilen en büyük şeylerden biri belki de bu. Bir şeyi merak edebiliyoruz, sorgulayabiliyoruz, nedenini arayabiliyoruz. Gökyüzüne bakıp orada ne olduğunu sorabiliyor, denizin neden çekildiğini hesaplayabiliyor , toprağı işleyip kendimize bir hayat kurabiliyoruz. Düşünerek şehirler kurduk, sanat yaptık, birbirimizi anladık. Hatta bazen birbirimizi düşünerek incittik. Demek ki düşünmek başlı başına kötü bir şey değil. Sorun galiba nerede duracağını bilmediğinde başlıyor. Çünkü bazı insanların zihni bir şeyi düşünüp bırakmayı bilmiyor. Benimki mesela. Bir olay oluyor. Bitiyor. İnsanlar evlerine gidiyor, ışıklarını kapatıyor, ertesi gün başka bir şey konuşmaya başlıyor. Ben ise olayın içinde kalıyorum. Söylenen bir cümleyi tekrar tekrar düşünüyorum. O cümlenin söylenmeyen tarafını arıyorum. Bunu neden böyle söyledi diye başlayıp, acaba ben nerede yanlış yaptım noktasına geliyorum. Sonra oradan başka bir anıya geçiyorum. O anı başka bir şeyi hatırlatıyor. Derken konu...

Normal İnsanların Normal Hayatları

Resim
  Bazen sokakta yürürken insanların hayatına bakıyorum. Bir kadın market poşetlerini iki eline paylaştırmış, telefonda annesiyle konuşuyor. Sesinde telaş yok. Eve gidince ne pişireceğini düşünüyor belki. Akşam bir dizi açacak. Yarın erken kalkacak. Hayat onun için ağır bir soru gibi görünmüyor o an. Bir adam kaldırımda çocuğunun elini tutmuş, karşıdan karşıya geçmesini bekliyor. Çocuk bir şey anlatıyor, adam yarım kulak dinliyor ama gülümsüyor. Birkaç saniyelik sıradan bir sahne. Kimsenin dönüp bakmayacağı kadar sıradan. Ama ben bakıyorum. Bir kafede iki kişi oturuyor. Biri diğerine iş yerindeki bir olayı anlatıyor. Sonra ikisi de gülüyor. Kahveleri soğuyor, konuşmaları uzuyor. Birinin akşam eve döndüğünde anlatacak bir günü var. Diğerinin dinleyecek bir insanı. Bunları izlerken içimde garip bir boşluk açılıyor. Kıskançlık değil tam olarak. Özlem de değil. Daha çok, bir dili unutmuş olmak gibi. İnsanların nasıl bu kadar doğal yaşadığını anlamıyorum bazen. Nasıl plan yapabildiklerin...

Nokta koymaya acele etme

Resim
  Nokta koymaya acele etme Karanlık ve sessiz   Bir gün sosyal medya platformunda birisi dedi ki: " Nokta koymaya acele etme, bir virgül at ve yaşamaya devam et. Çünkü nokta demek ölüm demek. Ölmeden öldürme kendini. Virgül demek umut demek. Bir Müslüman umut etmek zorundadır. Çünkü umudunu kaybeden insan şeytana teslim olmuştur."    Oysa ben, bir an önce sonuca varmak, o belirsizliği bitirmek için elimde kalem, cümlenin sonuna o ağır noktayı bırakmaya ne kadar da hevesliyim. Virgül atmak, belirsizliğe tahammül etmektir. Virgül, "henüz bitmedi, anlatacaklarım var" demektir. Ben o virgülü attığımda, aslında kendime bir nefeslik alan açıyorum. Belki o virgülden sonra gelecek kelime, tüm cümlenin anlamını değiştirecek.    Ama insan bazen noktayı ölüm istediği için değil, yorulduğu için koymak ister. Çünkü bazı hayatlar yaşanmaz, taşınır.   Ve bir yerden sonra insan yaşamaktan çok, taşıdığı şeyleri sürüklemeye başlar. Her sabah aynı ağırlıkl...