Nerede Yanlış Yaptım?
Nerede yanlış yaptım? Bu dünyada biraz kaybolmuş hissediyorum. Sanki buraya ait değilmişim gibi hissediyorum. Bir zamanlar vardı, sanki çok eskiden kalmış bir zaman… Ama bir zamanlar öyle güçlüydüm ki… kendime inanırdım.
Bazen insan hayatını yaşamaz da izler. Sabah olur, insanlar işe gider. Birileri yeni bir eve taşınır, çocuk yapar, evlenir, ayrılır, planlar kurar. Birileri hafta sonu için heyecanlanır. Birileri gelecekle ilgili konuşurken sesinde gerçek bir inanç vardır. Sen ise bütün bunları uzaktan izlersin. Sanki herkesin içinde doğal olarak bulunan bir şey sende eksik kalmış gibi. Hayata karışma becerisi. Bir yere ait olma duygusu. İnsanların “normal” dediği o akışın içine girip, onunla birlikte sürüklenebilme hâli. Dünyaya ait olmamak romantik bir yalnızlık değil, normal insanların normal hayatlarını izlerken kendi hayatına seyirci kalmaktır. En yorucu tarafı da bu belki. Kimse dışarıdan baktığında neyin yanlış olduğunu anlamaz. Çünkü sen hâlâ konuşuyorsundur. Gülüyorsundur. Bir yerlere gidiyorsundur. Bazen uzun uzun anlatıyor, bazen hiç yaşanmamış gibi davranıyorsundur. Hayatın içindeymişsin gibi görünen bütün hareketleri yapıyorsundur. Ama içeride, hayat senden birkaç adım önde yürüyordur. Sen ona yetişmeye çalışmıyorsundur bile artık. Sadece aradaki mesafeyi fark etmemeye çalışıyorsundur. Sonra geçmişin gelir aklına. Bir zamanlar kendine inanan o kişi. Bir şeyleri yapabileceğini düşünen, bir gün hayatının gerçekten başlayacağına inanan, kendini bu kadar sorgulamayan o kişi. Onu düşündüğünde insan kendi geçmişine bile yabancı hissedebilir. Eski fotoğraflarına bakıp yüzünü tanıdığı ama içinden geçenleri bilmediği birine bakar gibi. “Ben ne zaman bu kadar uzağa düştüm?” diye sorarsın. Ama bu sorunun cevabı çoğu zaman tek bir güne ait değildir. İnsan bir anda kaybolmaz. Önce bazı şeyleri içine atar. Sonra bazı hayal kırıklıklarını açıklamaktan vazgeçer. Bir süre sonra kendini savunmayı bırakır. Ardından, eskiden canını acıtan şeyler bile sıradanlaşır. Çünkü insan sürekli kırıldığında, kırılmayı da hayatının doğal parçası sanmaya başlar. Belki yanlış yaptığın yer bir seçim değildi. Belki yanlış yaptığın şey, uzun süre kendinden uzak yaşamak zorunda kalıp bunu normal sanmaktı. İnsan bazen eski hâline dönmek istemez aslında. Çünkü o hâli, başına gelecekleri bilmiyordu. Daha saf değildi belki ama daha habersizdi. Dünyanın insanı ne kadar değiştirebileceğini, bazı şeylerin geri alınamadığını, bazı kırılmaların karaktere dönüştüğünü bilmiyordu. Asıl mesele eski hâline dönmek değildir. Asıl mesele, onun artık geri gelmeyeceğini bilirken onun yokluğuyla yaşamaktır. Çünkü bazı kayıplar mezarı olan kayıplar değildir. İnsan bazen kendi içinde kaybettiği kişiyi her gün yanında taşır. Aynı bedende yaşar, aynı aynaya bakar, aynı isimle çağrılır. Ama o eski kişi yoktur. Ve kimse bunun yasını nasıl tutacağını öğretmez. Bu yüzden bazen “Nerede yanlış yaptım?” sorusu bir cevap aramaz. Sadece insanın, kendi hayatına neden bu kadar yabancı kaldığını anlamaya çalıştığı bir yerdir. Belki de bazı dönemler yaşanmaz. Sadece içinden geçilir. Ve insan, geçip gittiğini sandığı şeylerin aslında içinde kaldığını çok sonra fark eder.
https://medium.com/@ozlemt/nerede-yanl%C4%B1%C5%9F-yapt%C4%B1m-bf70d49ebd58?sharedUserId=ozlemt

Yorumlar
Yorum Gönder