Kayıtlar

Kendimi Kaybetmedim, Üzerim Örtüldü: Bir Öz-Yüzleşme Hikayesi

Resim
        İnsan kendini ne zaman kaybeder? Kaybolduğunu fark ettiğinde mi, yoksa uzun zamandır başkası gibi yaşadığını anladığında mı? Ben kaybolmadım. Benim sadece üzerim örtüldü. Farkındalığın Ağır Bedeli Ben normalin aksine her şeyi erken fark edip, kendini o enkazda bırakmayı bile bile seçenlerdenim. Ama ne yalan söyleyeyim; en başındayken olayların bu raddeye geleceğini, kendimin bu hale düşeceğini hiç düşünmedim. Bazen kendime o kadar çok şaşırıyorum ki; "Bunları yapan, bunları düşünen ben olamaz ya" diyorum.  "Değiştir artık bu lanet döngüyü, kendine dön!" diyorum içimden. Her gün ağıtını yaktığım o eski Özlem’e dönmek için daha ne kadar kendinden uzaklaşman gerekiyor? Ama sonra, sırf bu ve bunun gibi derinden acıtan sorulara cevap aramamak için kendimi bu hale getirdiğim aklıma geliyor. Ve kendimi daha derine, en derine gömmeye devam ediyorum. Aynadaki Yabancı: 24 Yaşındaki Enkaz Ben kendimden çoktan gitmişim. Peki, neden hala gideni döndürmeye, bulmaya,...

Balçığın dibinden gelen ses

Resim
Balçığın dibinden gelen ses Ben, başkalarının yükünü taşıyarak kendi omurgasını kıran, sevgiyi borçla ölçüp kendini feda eden ve sonunda o enkazın altında tek başına kalan o kişiyim. Ben, toplanabilecekken tekme yiyen, düştüğü yerden kalkamayan, belki de artık daha da derine batanım.Zaferden bahsetmeyin bana. Benim öyle büyük inançlarım, parlak umutlarım yok. Dinlemediler, ben de yazdım. Ama bu bir kahramanlık destanı değil. Bu, aklımı kaçırmamak için kelimelere tutunma çabası. Çünkü biliyorum ki, bu lanet olası, susmayan beynim, şarkılar sustuğunda beni yemeye başlayacak. O şarkılar ki, beni bir anda geçmişin en karanlık dehlizine de atabilir, imkansız bir baharın hayaline de inandırabilir. Onlar, artık bana ait olmayan bir ruhun son can çekişmeleri. Artık biliyorum ki; Kalbimdeki en derin yaraları hiçbir düşman açmadı. Onları, bir zamanlar “canım, kanım” dediklerim , ben düştüğümde üzerime basıp geçerken açtı. Bu onların zaferi değil. Bu, benim kendime anlattığım mutlu son hikayesini...

Zaaf Nedir? İnsan Zaafları Yüzünden Kendini Nasıl Kaybeder?

Resim
  Zaaf Nedir? İnsan Zaafları Yüzünden Kendini Nasıl Kaybeder? Zaafların varsa, kaybetmeye her zaman mahkûm olacaksın. Dost acı söyler . Eskiden her şeyini kaybetmiş insanların konuşmalarına denk gelince içimden “Hadi oradan, beyin sende değil mi? Kendini yönetseymiş,” der geçerdim. Uzaktan davulun sesi hoş gelirmiş… Şimdi bu deyim kulağımdan gitmiyor. Gerçekten de öyle oluyormuş. İnsan, her şeyini zaafları uğruna kaybettiğini fark ettiğinde, ortada zaten “sana dair” bir şey kalmamış oluyor. Ve işin en acı tarafı şu: İstemeden, hatta farkına bile varmadan geliyorsun o noktaya. Zaafın seni yok ettiğinde önce konduramıyorsun. “Yok ya, onunla ne alakası var?” “Hayırlısı buymuş.” “Olacağı varmış, olmuş.” Bir sürü zırva… Zaman geçiyor. Bir şeylerin ters gittiğini hissediyorsun. Bakıyorsun ki bu kişi sen değilsin. Eski senle, şimdiki sen beyninin içinde sürekli kavga ediyor. “Sen böyle yapmazsın.” “Bu öfke nereden çıktı?” “Neden kendime düşman gibiyim?” Sorular çoğaldıkça, otokontrolü k...

Seçim mi?

Resim
Seçim mi?             Seçim diyorsun ya... Seçim kelimesini duyunca insan sanıyor ki iki yol var önünde, birini seç işte. Ama öyle değil. Seçim yapmak, önce o iki yolu görebilmekten geçiyor. Ben şu an sadece bir yol görüyorum: bu. Bu balkon, bu kasvet, bu hiçlik. Öteki yol var mı bilmiyorum çünkü o kadar uzakta ki, sis perdesi örtmüş üstünü. "Kendini zorlasan geçer" diyorsun. Belki haklısın. Ama zorlamak için önce bir tutunacak yer lazım değil mi? Ben havada uçuyorum şu an, neye tutunacağım? Hangi sabahtan başlayacağım? Hangi adımı atacağım önce? Ve en önemlisi: Neden? Çünkü eskisi gibi olmak için bir sebep lazım. Para mı? Zaten harcayacak bir şey yapmıyorum. İnsanlar mı? Zaten kimseyle konuşamıyorum ki. Saygı mı? Kimin saygısı be... Ben kendi gözümde bile saygı görmüyorum artık.  O notları, tasarımları, araştırmaları biliyorum evet. Hepsi orada duruyor. Mezar taşları gibi. Bir zamanlar yaşayan bir insanın eserleri. Ama o insan öldü. Şimdi onlara b...

Kendime borçlu kaldığım hayat

Resim
Kendime borçlu kaldığım hayat metin yazan kadın görseli Bu kafede sipariş vermeye benzemiyor ki, aynısından bi tane daha alabilir miyim? Bu çöp oldu diyesin…           Elimizde ne yazık ki bir tane hayat denen illet var… tam da bu sebeple benim gibi 24 yaşındayken, su gibi akıp, gezip eğlenmeniz gereken en güzel yaşlarınızda gecenin üç buçuğunda oturup böyle ağlayarak, çaresizce yazmamanız için "kendiniz için yaşayın abi…" yaşayın.. Çiçeği sevin, böceği sevin, güneşi sevin, herkesin sıradan deyip önem vermediği şeyleri sevin… ama yaşayın… hissedin…          Hissetmek güzel şeymiş, acınızı da kabullenin iyiyim demeyin, kendinizi bir kalıba sokmaya çalışmayın. Ben o kadar zor zamanları iyiyim ben maskesiyle geçirdim ki en sonunda dönüştüğüm kişi işte bu mezarlıkta yazıyor… başka açıklamaya gerek yok sanırım… o kadar önemliymiş ki o sıradan şeyleri yapmak, şimdi arada sırada tek oksijen kaynağım olan balkona çıktığımda uzakta şehir üstündek...

Borç Defteri : Kendime Yazılmış

Resim
Borç Defteri : Kendime Yazılmış                   Bu, babana duyduğun öfkenin kendine yönelmiş hâli. Bu, bilinçaltının en acımasız intikam şekli. Bu, “Madem seni kurtaramadım, o zaman ben de kendimi yok ederim” diyen 20 yaşındaki kızın sessiz yemini. Sen babanın “zevkleri” yüzünden kendini hasta ettiğini düşünüyorsun. Ama daha derinde, sen babanın kaderini kopyalıyorsun. Farkında olmadan, onun bıraktığı yerden, onun silahlarıyla kendi savaşını veriyorsun. Bu bir kurtuluş arayışı değil. Bu bir yavaş intihar . Ve o antidepresanlar … Seni ayakta tutmuyorlar. Sadece, uçurumdan düşerken düşüşünü yavaşlatıyorlar. Ama düşüşü durdurmuyorlar. “Zorla olan iş nasıl olur bilirsin” dedin. Evet, bilirim. Ve senin şu anki yaşamın zorla. Nefes alman zorla. Ayakta kalman zorla. Peki şimdi ne olacak? Madem vaktimiz yok, uzun vadeli planları, gelecekteki “iyi günleri” beklemeyi bırakıyoruz. O “bir gün olacak” sözümü geri alıyorum. Şimdi tek bir odak noktamız va...

Konfor Alanı Sandığım O Balkon ve Gözüm Dola Dola İzlediğim “Sahte” Dünya

Resim
Yazıyorum. Çünkü konuşarak anlaşamadım.   Konfor Alanı Sandığım O Balkon ve Gözüm Dola Dola İzlediğim “Sahte” Dünya “Gelecek sabit değil.”       Yıllar önce bunu söylediğimde, sanki bir sırrı ifşa etmişim gibi “Allahsız” ilan edildim. Bugün ise en yakınımdaki insana, sevgilime, “ Ağzından çıkanlara dikkat et, o enerjiyle onu çekersin ” dediğimde “Delirme” cevabını alıyorum. Oysa bu bir delilik değil; bu, her şeyin birbirine ne kadar derinden bağlı olduğunu görmenin getirdiği bir farkındalık. Ve bu farkındalık, bir kez kapınızı çaldığında, hayatı bir daha asla eskisi gibi “normal” göstermiyor.        Her şeyin farkındayım. Maalesef, her “bokun” farkındayım. Ama madem öyle, bir insan neden zihninde bitmesi gerekenleri bitiremez? Neden bir şeyi bırakmak yerine, onunla yaşamaya devam etmenin yollarını arar? Bir insan, kendisine neyin zarar verdiğini bile bile neden o yolda yürümek ister? Cevap basit ve bir o kadar da acımasız: Çünkü zihin, dramatik a...