Kayıtlar

Kırk odalı bir zihin

Resim
  KIRK ODALI BİR ZİHİN Benim yakınımdakiler bana hep der ki; “Sarı, sende 40 akıl 40 fikirsin .” :) burada anlatmak istediği beynimde dönen tilkiler sebebiyle çok fazla fikrimin olması, senaryoları düşünmem. Bende tam olarak bu tanım gibiyim… Zihnimin içinde hiç susmayan bir kalabalıkla yaşıyorum. Bazen bir masada toplanmışlar oturuyorlar,bazen de hepsi aynı anda ayağa kalkmış bağırıyor… Sanki hepsi birden aynı anda beni sorguluyorlar. Ya olmazsa,ya yapamazsan,bu işin sonunda düşündüğün gibi gitmezse,doğru karar mı,boşa zaman kaybı mı diye bağırarak hırsından soran.. Eski özlem şöyleydi sen böylesin,eski özlem olsa ne yapardı sen ne yapıyorsun diye darlayan geçmişten gelen misafir.. Daha fazlasını,daha iyisini,en mükemmelini yapmak zorundasın diye bağıran.. Dayan özlem,önümüzdeki gelecek günlerde neyi nasıl yaşamak istediğinizi,hayallerinizi,çabaları,emekleri düşün, herşey aşktan,her şey onun için diye bastırmaya,hafifletmeye çalışan… Ve son olarak, yorgun olan… Bütün...

Küllerinden doğmak: Acıyı yakıta çevirme sanatı

Resim
  Küllerinden doğmak: Acıyı yakıta çevirme sanatı  Bir sabah uyandım demeyi isterdim. Ama bu, o sabahlardan biri değildi. Bu, hayatımın en berbat gecesinin ardından, uyumadan ettiğim bir sabahtı. Gözlerimi tavana dikmiş yatarken, içimde iki düşman ordu savaşıyordu. Bir tarafım, “Hadi kalk!” diye haykırıyordu. “Susup kapatamazsın kendini. Kalk, o lanet yere git ve herkesin payını ver. O ‘dost’ sandıklarının yüzüne, ‘Neden yaptınız bunu?’ diye haykırabildiğin kadar haykır. Öyle bir hesap sor ki, keşke bizi yerlerde sürükleseydi desinler.” Bu, öfkemin, adalet arayışımın sesiydi. Ama diğer tarafım, ruhum, bitkin bir fısıltıyla “Asla” diyordu. “Onlar bunu gözlerini kırpmadan yaptılar. Sen onlarla bir daha asla muhatap olmayacaksın.” Bu da onurumun, kendimi koruma içgüdümün sesiydi. İşte o ikilemin tam ortasında sıkışıp kalmıştım. Ne ileri gidebiliyordum ne de geri. Eğer o hissin bir tanımı olsaydı, ancak şu olurdu: Mezarın altında, üzerine toprak atılmışken nefes almaya...

Kendimin peşinde

Resim
  Kendimin Peşinde        Bazen insan, en büyük yabancılığı kendi yüzünde yaşar. Ömür boyu aynalara bakar ama bir kez olsun gözlerinin ardındaki kişiyi göremez. Ben de öyleydim. Kendimi tanıdığımı sandım. Oysa koca bir yalan zincirine “hayat” demişim. Gerçek Özlem kimdir, ne ister, ne arar, neyin peşindedir… Hiç sormamışım. Bir gün, çok saçma bir şeyin vesilesiyle başladı yolculuk. Ve … Perde kalktı. Yalanlar, ihanetler, kahpe dostlar… Menfaat için “kardeşim” diyenler, “dostum” diyenler… Hepsi tek tek döküldü. O günden sonra kimsenin samimiyetine inanmadım. Çok kısa bir süre sonra da İpleri kopardım. Kendimi bulabileceğime inanmıyorum belki. Ama tutunuyorum. Yeni Özlem’e alışmaya çalışıyorum. Farklı kapılar aralıyor, yeniden para kazanmanın yollarını arıyorum. Onların bitirmeye çalıştığı Özlem’i yeniden çok daha güçlü şekilde ayakta görmek için. Hem de evden çıkmadan, yeni sahte insanlar tanımadan. Kendimi bulma çabam, ölen birine “kalk” diye yalvarmaya benziyo...